Heeft God een vrouw en een zoon?

Lieve Stefanie,

 

Met belangstelling volg ik nu die Alphacursus over het christelijk geloof. Maar, eerlijk gezegd ben ik nog niet overtuigd.

Heeft God bijvoorbeeld een vrouw?
Als ik vraag wie Jezus is, antwoorden ze: de Zoon van God. Dus dan vraag ik me af: heeft God een vrouw? Maria? Een relatie tussen een Godheid en een menselijk meisje? En zijn er nog meer kinderen gekomen?

Dan zeggen ze: wie de Zoon kent, kent de Vader. Is dat zo? Als ik kennismaak met de zoon van een beroemde zanger, dan ken ik die zanger zelf toch nog niet van haver tot gort. En bovendien staat er elders in de Bijbel dat er maar één God is. Toch suggereren veel christenen dat er daar bovenop de wolken een complete Goddelijke familie bivakkeert. In ieder geval drie goden: God, Jezus en de Heilige Geest.

Kortom, leg me dat eens uit.

 

Je liefhebbende vader.

 

 

Lieve pa,

 

Bedankt voor je zinnige vragen. Ik denk dat er genoeg christenen zijn die hier ook mee worstelen, maar ze stellen de vragen nooit.
Ik ben natuurlijk geen predikant of succesvol spreekster op conferenties, maar toch ga ik een poging wagen.

God heeft geen vrouw. God is zowel man als vrouw. En er is inderdaad maar één God en wij mensen lijken op Hem. Familieverbanden vinden we belangrijk. In het Oosten gold/geldt dat nog veel meer. Niet zo verwonderlijk dus dat de Bijbel familiebanden gebruikt om de innige band tussen God en mens aan te duiden. De ouder - kind relatie is wat dat betreft een zeer herkenbare metafoor. God schiep ons mensen, de ouders verwekten hun kinderen. Vader en Zoon (je mag van mij ook Moeder en Dochter zeggen, of Vader en Dochter) geven perfect weer dat God niet zomaar een kracht of energie is, maar een Persoon die liefheeft.

Jezus is de manifestatie van God. Misschien kun je zelfs zeggen: God heeft geen Zoon, Hij is zowel de Vader als de Zoon, en via Jezus laat Hij zien wat Hij voor ogen heeft met de wereld en met jou en mij.

Pa, wie God precies is, wie Jezus precies is....ik vind het niet belangrijk. Dat is allemaal ontleden en theologiseren. Vader en Zoon geven aan dat God een liefhebbend persoon is die een relatie wil omdat Hij om ons geeft als geen ander. Dat heeft mijn leven de afgelopen jaren in een totaal ander perspectief gezet.

Lieve vader, zeg ook "ja" tegen Jezus en ga die relatie aan. Als het je niet bevalt, kun je er altijd weer mee stoppen, hoor. Maar, geloof me, als je eenmaal JA hebt gezegd, wil je er nooit meer vanaf.

 

Je liefhebbende dochter

 

Vierentwintig uur Parijs

Ik was vijftien en nog nooit in het buitenland geweest. Hoogstens had ik een grenspaal bij Eijsden, diep in Limburg, aangeraakt. Mijn ouders kozen altijd voor een bungalow ergens op de Veluwe of Drenthe. Het waren mooie vakanties waarin we veel fietsten.

Maar toen de Franse lerares op de middelbare school voorstelde om met de klas naar Parijs te gaan, ook al was het maar voor vierentwintig uur, zei ik daar geen nee tegen.

Zaterdag 14 april 1984 was het moment, afgelopen zondag dus precies 29 jaar geleden.

Rond een uur of vijf in de morgen vertrokken we per touringcar vanaf het Delftse station en gingen nogal omslachtig op weg. Mensen ophalen in Schiedam, mensen ophalen in Hoogvliet, de tweede chauffeur laten opstappen ergens in Brabant.  En in België weer de snelweg af om ergens in een Vlaams dorpje koffie te drinken. Maar ja, de busmaatschappij was spotgoedkoop, we namen het op de koop toe. En wat gaf het, ik was in het uitgestrekte Buitenland.

 

Parijs kieperde mijn wereldbeeld omver. Nederland - met dorpjes als Amsterdam en Rotterdam - verkneuterde totaal bij de aanblik van deze onmetelijke metropool. Brede stampvolle boulevards, drukke winkelstraten, monumenten, paleizen, een netwerk van metrolijnen.

Je zag alleen de highlights op zo'n dag. Sacré Coeur, Montmartre, Pompidou, Notre Dame en, als letterlijk hoogtepunt, natuurlijk de Eiffeltoren.

Ik zie me nog naar de verlichte Eiffeltoren staren, terwijl verkopers liepen te leuren met lichtgevende hoofdbandjes en mechanische vogels. Een klasgenoot had in een warenhuis dure parfum op haar pols laten spuiten. Ik mocht ruiken. "Dat is Paris Paris," zei ze gespeeld zwoel. Boven op de Eiffeltoren rook ik haar Parijse parfum nog.

En toen we om twaalf uur 's nachts op een terrasje nog wat dronken, stelden we vast dat het er nog even druk was als overdag. Helaas moesten we de bus weer in, op weg naar huis.

Pas in 2003 zou ik de Franse hoofdstad opnieuw zien. Toen een hele week. Want wil je een stad echt goed leren kennen, moet je er op z'n minst wakker worden.

Monnikenwerk

Langzaam schuifelen mensen de immense, naar wierook geurende, ruimte binnen. Vrouwen dragen hoofddoekjes. Een icoon van Christus wordt gekust. Als je kunt, blijf je staan, want hiermee gedenk je de opgestane Heer. De priesters beginnen met hun gezangen die opstijgen langs de iconostase naar de eeuwenoude koepel van de kathedraal.

 

Het Vriendenweekend bij Beekbergen ging dit keer over 'geloven is monnikenwerk' en daarom waren er geestelijken uitgenodigd uit twee verschillende tradities (Rooms Katholiek en Oosters Orthodox), maar met die overeenkomst dat beiden hun missie als een roeping zien.

Zaterdag bezochten twee 'Blauwe Zusters' ons. De Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará, een Rooms Katholieke orde waarbij de nonnen een blauw habijt dragen en daarom  Blauwe Zusters  worden genoemd. Op talloze plaatsen in de wereld, van Stykkishólmur op IJsland tot diep in de jungle van Papoea Nieuw Guinea, doen zij hun sociale werk en proberen iets van het Evangelie tastbaar te maken.

Russisch Orthodoxe kerk, Suzdal, Rusland

 

Op zondag hadden we een Oosters Orthodoxe priester. De bovenste alinea van dit blog is een ervaring van mij uit Rusland, maar ook in Nederland zijn Orthodoxe gemeenschappen. De kerkstroming is ontstaan na de grote breuk met Rome in 1054. Er zijn verschillen: de hemelvaart van Maria wordt bijvoorbeeld niet als dogma gezien, dopen betekent kopje onder (ook voor kinderen) en priesters kunnen trouwen.

Ook hier geldt dat priester zijn een roeping is. In de groepjes na de lezingen spraken we daar over door. Wanneer weet je nu dat God je daadwerkelijk roept? Het is geen vroom verlangen, leren we. Alleen met gesprekken van een goede geestelijke leidsman, veel gebed en geduld kun je de stem van God verstaan. Vooral veel geduld, want met religieuze bevlieging heeft een roeping niets te maken.

En eenmaal met een blauw of zwart habijt als kleding kan iedereen aan je zien dat je een christelijk gelovige bent. Dat schept verwachtingen. Je bent wel in de wereld, maar niet van de wereld.

Eetbaar geloven

Een aantal appelen, een handvol rozijnen, wat walnoten, amandelen en een theelepeltje suiker en kaneel.  Appelen raspen, de rest mengen en omscheppen en er ontstaat charoset.

 

De zaterdagavond voor Pasen bestond de paasmaaltijd van onze Bijbelkring uit allerlei Joodse gerechten die betrekking hadden op Pesach en de seidermaaltijd, het avondmaal dat ook Jezus voor zijn dood vierde en tot op de dag van vandaag door talloze Joden nog altijd wordt gevierd.

Naast de matzes en de wijn hadden we onder andere dunne soep met matzeballen, vleespasteitjes, een lamsvleesgerecht, aardappelpannenkoekjes en een Russisch roomdessert.

Ik maakte er het zoete charoset bij.

 

 

De betekenis van charoset waaiert uit langs allerlei commentaren. De meesten zien het als symbool van de klei en de stenen die de Israëlieten als slaven in Egypte  moesten bakken. Toch is het gerecht erg zoet. Daarom wordt er ook de vreugde van na de bevrijding in gezien. Of een tegenhanger van het bittere kruid, de maror, vaak mierikswortel. Sommigen zien er ook 'zoetheid van de slavernij' in. Als slaaf weet je waar je aan toe bent, het leven is overzichtelijk. Na de Uittocht uit Egypte moet je ineens kunnen omgaan met de vrijheid in een onherbergzame woestijn. Niet voor niets komt het volk na een tijdje in opstand tegen Mozes: "Waren we maar bij de vleespotten van Egypte gebleven!"

Die hele seider is één en al symboliek; een eetbare eredienst of smakelijke liturgie. Als christen moet je er voor waken dat je een compleet Joods feest gaat imiteren, want dan moet je ook consequent zijn: zeven dagen geen gegist brood eten en na Pesach vasten tot Pinksteren.

Maar zo'n Joods paasdiner maakt duidelijk dat geloven meer is dan alleen bidden, zingen, Bijbellezen en preek luisteren. Geloven doe je ook met je neus en je tong en kan heel smakelijk zijn.

De vierde bazuin

"Het is een gericht, een straf van God," schreeuwde oude man op de zeepkist. Hij trok zijn ijsmuts wat verder over zijn hoofd en sloeg een versleten sjaal nog een keer extra om zijn hals.

"Het staat in Openbaringen," brulde hij verder. "Een vlammende ster stort op de aarde en de naam van die ster is Alsem. En de zon zal een derde van zijn kracht verliezen. Dat is wat er nu gebeurt: die ster viel onlangs in Rusland en een koude poolwind waait over ons land in maart."

 

Ik schrok wakker. Het was gelukkig een droom. Toch even in mijn Bijbel nagezocht waar die gedroomde onheilsprofeet het nu over had. Het laatste Bijbelboek heet trouwens 'Openbaring' en geen 'Openbaringen', zelf maak ik die fout ook dikwijls. Na enig bladeren kwam ik bij de engel die de derde bazuin blaast. Alsem, de ster die al vlammend op de aarde inslaat, zorgt er voor dat een derde van alle wateren wordt vergiftigd. Pas daarna blaast een engel op de vierde bazuin waardoor een derde van zon, maan en sterren verduisterd raakt (Openbaring 8: 10-12). De oude man uit mijn onderbewuste kon geen gelijk hebben, want het zonlicht is niet minder geworden en de kou is niet wereldwijd.

Wat de profetie dan wel betekent, laat ik over aan theologen. Aan de exegese zullen ze nog een behoorlijke kluif hebben.

 

 

Ondertussen ben ik maar met een tuintje in huis begonnen. Narcissen en blauwdruifjes

gekocht bij de plantenzaak om de hoek, sterrenkers en postelein gezaaid in een bak, basilicumzaadjes geplant in een blikje.

Noem het indoor gardening en het wordt een hype, want Engelse termen scoren nu eenmaal beter.

Na Pasen wordt het beter, verkondigt de weerman, ook al is hij geen profeet. Inderdaad, na Pasen is alles beter geworden. Misschien maar eens mijn Godsbeeld bijstellen, want een meteoren gooiende straffende God, past ook niet bij Pasen.

Geloven in 140 tekens

Stefanie, de vriendin van Nicolien, twittert. Veel van haar tweets zijn nadenkertjes. Preekjes van niet meer dan 140 tekens. Sommigen zijn het uitdiepen waard.

 

Menig predikant zat er ook niet op te wachten: de Wederkomst vlak voor Kerst. Ze hebben het al zo druk. #endoftheworld (21 december 2012)

 

Arend: dat had te maken met het zogenaamde vergaan van de wereld op 21 december vorig jaar?

Stefanie: Ja, die onzinnige hype waar christenen ook aan meededen. Stel je toch eens voor dat Jezus echt besluit 'weder te komen' vlak voor Kerst. Hemeltje, hemeltje...al die kerkelijke roosters en planningen zouden door de war worden geschopt. Het doet me denken aan dat verhaal van Adrian Plass: Het Bezoek. Jezus komt op bezoek in de kerk en men weet er geen raad mee.

Schoongewassen door het bloed van Christus. Toen ik dat voor het eerst hoorde, dacht ik aan een horrorfilm. (26 augustus 2012)

 

Stefanie: Als je als christen aan de praat raakt met niet-gelovigen, dan moet je echt afzien van zulk soort waanzin-taal. Dit is jargon van mensen die al sinds hun baby-tijd in de Bijbel geramd zitten. Goedertieren, ootmoed... ook al van die perkamenten woorden. Ik ben niet gelovig opgevoed, dus toen ik voor het eerst die Middelnederlandse taal hoorde... Maar de Evangelischen kunnen er ook wat van. Eer aan het Lam, waardig is het Lam. Ik moest aan de schaapskooi op de Drentse hei denken.

Ach, de Bijbel bevat mooie literaire metaforen, maar als je in het dagelijks leven over je geloof praat, maak dan asjeblieft een vertaalslag en spreek je moerstaal!

 

De uiterste consequentie van liefde is leven. Hier moet het geheim liggen van Gods Schepping. (5 augustus 2012)

Arend: Ik vind dit een pracht-tweet.

Stefanie: Wie liefheeft komt tot bloei en komt tot leven. En bij liefde tussen man en vrouw kan dat heel letterlijk zijn. Liefde leidt tot totale overgave, ook op lichamelijk gebied. Je hebt seks met elkaar en op een dag ontdek je dat je nieuw leven in je draagt. Ik besef dat er genoeg stellen zijn waarbij liefde niet tot fysiek nieuw leven leidde en er zijn ook kinderen niet uit liefde verwekt. Toch bracht dit inzicht mij dichter bij God. God is voor mij de bron van liefde en - het kan niet anders - dat leidt tot leven. Daarom heeft Hij de wereld geschapen.

Arend:  Veel wetenschappers zullen zeggen: het leven is toeval.

Stefanie: De zaadcel die de eicel binnendringt is ook toeval. Maar de oorzaak is liefde...

 

Meer tweets van Stefanie? Zoek op Twitter naar @StefanieKletst en volg haar.

Het rodekool-met-appeltjes-trauma

Witlof, rodekool met appeltjes, prei, mandarijnen, borrelnootjes, bitterkoekjes, grapefruit, graatrijke vis.

 

Zomaar enkele gerechten die ik als kind absoluut niet lustte. Gekookte witlof vind ik nog steeds niet echt lekker, maar als onderdeel van een rauwkostsalade kan het er mee door. Aan grapefruit zal ik wel nooit wennen, terwijl ik mandarijnen in grote hoeveelheden eet. Waarschijnlijk vond ik als kind de pitten die er soms inzaten niet geweldig. En die borrelnootjes hadden een hard korstje wat ik als kleuter niet kon waarderen. Nog altijd is gebakken vis met veel graten voor mij het zelfde als gebakken speldenkussen.

In het maartnummer van Quest stond een artikel over smaakontwikkeling. Vanaf je vierde jaar verandert je voedselvoorkeur nauwelijks meer. Een afkeer voor bitter (witlof, grapefruit) kan genetisch bepaald zijn, de rest zit min of meer 'tussen je oren'. Soms kan ziek worden de oorzaak zijn dat je (tijdelijk) iets niet lust. En inderdaad. In mijn kindertijd kreeg ik na het eten van rodekool met appeltjes een griepaanval. Het had niets met elkaar te maken, maar het zorgde er wel voor dat ik jarenlang walgde van rodekool. De nare associatie was gelegd en pas rond mijn tienertijd durfde ik voorzichtig weer een hapje te nemen van het rode gerecht. Inmiddels vind ik de groente weer heerlijk.

Je bent nooit te oud om iets nieuws te proeven. Afgelopen weekend at ik een roze pitaya (drakenvrucht). Ik had zoiets eerder gegeten in Mexico of Thailand. Er zat weinig smaak aan. Maar, wie weet, ga ik het 'draakje' ooit nog waarderen.