Het recept voor een gelukkig leven

Op zoek naar een gelukkig leven…. Maar hoe geef ik kleur aan mijn leven?

Dit was het thema van het afgelopen Vriendenweekend.

 

Leo Fijen, bekend van levensbeschouwelijke radio- en televisieprogramma’s, was uitgenodigd om met ons dat geluk te vinden.

Hij stelde ons leven voor als een huis. Het is gebouwd op de fundamenten van de stilte. Kunnen we bewust leven? Sluit eens al die mediaprikkels van buiten uit en schuil in de oneindige ruimte van je hart.

In de hal van dat huis leer je wachten. Niet het ongeduldige afwachten, misschien meer: verwachten.

In het huis staat ook een tafel waaraan je kunt eten met anderen. In de Bijbel is de gezamenlijke maaltijd dikwijls het moment voor goede, diepgaande gesprekken en echte verbondenheid. Houdt een stoel vrij voor God.

Er is nog een schuurtje waarvan de zoldering zo laag is dat je moet buigen. Juist daar vind je geluk en vrede. Door te buigen in dat donkere schuurtje, want God woont in de schaduwen van je hart.

 

 

Collages over geluk...

 

De volgende dag sprak kunstenares Wilma Veen eveneens over dat bewuste leven. Wat voor dag zou het zijn? Hoera, het is Vandaag!

Enkele jaren terug kwam zij letterlijk tot stilstand na een hartfalen. Ze heeft de angst moeten overwinnen om weer in het leven van alledag te staan. En dat kon alleen omdat ze voortdurend gericht was op God. Met een vertrouwen als die van Esther aan het Perzische hof. Als Esther niet voortdurend God in het vizier zou hebben gehad, dan hadden we nooit meer iets van haar gehoord.

We moesten actief meedoen. Je handen ballen tot vuisten om datgene wat je in je handen had vast te blijven houden. En dan die vuisten omdraaien en je vingers spreiden. Je houdt het niet langer vast. Maar nu kun je met diezelfde handen de dingen van Hem ontvangen…

 

 

 

De Oversteek: dwalen door het landgoed van jouw leven

Na de meeslepende bestseller De Uitnodiging, verrast Paul Young mij opnieuw. Want ook in zijn nieuwste boek De Oversteek komt de lezer terecht in een surreële wereld waarin het geloof op een bijzondere manier wordt uitgelegd.

Jammer dat je in het eerste hoofdstuk wel een beetje teveel informatie ineens te verwerken krijgt. We leren de hoofdpersoon, Anthony Spencer – Tony voor intimi – kennen als een egoïstische en paranoïde materialist.

 

Twilight zone

Op griezelig gedetailleerde wijze beschrijft Young dan de ramp die Tony treft. Hij krijgt een hersenbloeding en raakt in coma. Terwijl de artsen vechten voor zijn leven, reist Tony’s geest naar een soort twilight zone. Hij belandt in een landgoed dat er behoorlijk verwaarloosd uitziet en omgeven wordt door dikke hoge muren. Hij ontmoet er Jezus die in een bouwvallige boerderij bivakkeert, terwijl er ook een Indiaanse vrouw aanwezig is, wonend in een plaggenhut: de Heilige Geest.

Anthony is in een symbolische wereld terechtgekomen, blijkt al snel. Het landgoed, dat is hij zelf. De muren verbeelden zijn egoïsme. De plaats die Jezus in zijn hart krijgt toebedeeld? Een schamele boerderij. En de Heilige Geest mag in een lekke hut vertoeven.

 

Muren om je tuin?

In onze Bijbelkring behandelden we het boek, waarbij de onvermijdelijke vraag werd gesteld: hoe ziet jouw leven er uit als het een tuin zou zijn? En hoe hoog en dik zijn jouw muren, of zijn er geen muren en voel je je daardoor juist onveilig? Maar vooral: in wat voor onderkomens wonen Jezus en de Heilige Geest?

Best lastige en persoonlijke vragen en genoeg stof voor een gesprek.

De Oversteek is een verrassend en af en toe hilarisch geschreven boek. En weer eens wat anders op je boekenplank dan het zoveelste theologische werk over het zoveelste welbekende thema.

 

De Oversteek / Paul Young, uitgeverij Kok

 

Leerzaam gesprek met een niet-kerkelijke

Het allereerste kerkelijke conflict

 

Naar de kerk gaat hij nooit, is er ook niet mee opgevoed, maar hij zegt wel in God te geloven.

“Nee, een kerk is niks voor mij. Ze slaan elkaar toch alleen maar de schedels in.”
“Dat valt in Nederland wel mee,” reageer ik.
“Nu wel, maar wat er in de loop van de geschiedenis niet allemaal gebeurd is, je wilt het niet weten. Nou ken ik de Bijbel best wel goed. Bij Kaïn en Abel gaat het al mis. Beiden brengen een offer. Bij Abel gaat de rook omhoog, bij Kaïn niet. Gevolg: Jaloezie. Kaïn slaat Abel dood. Toen begon het al. De allereerste moord had te maken met de manier waarop we God zouden moeten eren. Het was het eerste kerkelijke conflict.”
“Het is waar,” beaam ik. “Kerk is natuurlijk mensenwerk.”
“Kijk maar bij de katholieken. Van bovenaf dingen opleggen. En ondertussen kunnen ze niet van kleine kinderen afblijven. De huidige Paus is wel oké, maar als die weer weggaat, weet je maar nooit wat je dan weer krijgt.”

Toren Nieuwe Kerk, Delft

 

 

“Toch zijn er ook positieve dingen over de kerk te zeggen,” probeer ik. “Het is een gemeenschap van mensen die elkaar kunnen helpen. Mis je dan geen mensen om te praten over het geloof?”

“Dat mis ik soms wel, maar zodra ik me ga aansluiten bij een kerk, ben ik bang dat ik in het gareel moet.”

Theologen redeneren God dood

“Maar hoe kijk je tegen God aan?”

Hij kijkt me niet begrijpend aan. “God is gewoon God. Hoe meer men nadenkt over God, hoe minder er van Hem overblijft. Al die theologen redeneren Hem dood. Hij is er gewoon. Dat geloof ik.”
“Dat vind ik mooi gezegd. Maar soms heb ik wel eens moeite met allerlei ellendige dingen die gebeuren. Rampen, ziekten. Waarom laat God dat toe, vraag ik me dan af.”
“Dat geeft mij nou juist troost. Als er iets vreselijks gebeurt, kun je bij Hem schuilen. Toch? Als God niet zou bestaan, dan heb je die ellende evengoed. Maar dan heb je geen troost.”
“Tjonge,” zeg ik. “Ik kan beslist wat van jou leren. Dat ik van jongst af aan kerkelijk bent opgevoed, zegt niet altijd wat.”

“Brand maar een extra kaarsje voor me,” vertrouwt hij me toe als ik wegga.

Dat is in mijn kerk wel niet gebruikelijk, maar goed.
“Nu maar hopen dat de kaarsvlam omhoog brandt,” lach ik.

 

Bewijs het maar

"Wat is voor jou het bewijs dat God bestaat en het geloof klopt?" De vraag werd mij vorige week gesteld en ik moet zeggen dat ik toch niet helemaal wist hoe of ik hierop moest antwoorden.

Ik antwoordde zoiets als  "Als God niet zou bestaan zouden we op een zinloze planeet leven die doelloos rondjes draait om een toevallige zon in een nietszeggend  heelal."
Het was een wat al te filosofisch antwoord en het gesprek waaide een andere kant uit, zoals je wel vaker met gesprekken hebt.

Later vroeg ik me af: kun je bewijzen dat God bestaat? Had Hij de Tien Geboden maar op de maan gegraveerd, dan had je een onweerlegbaar bewijs. Wetenschappers zoeken bewijs, maar moet je geloof bewijzen?

Kun je liefde bewijzen?

De man zegt tegen zijn vrouw: "Ik hou van je." (Meent hij wat hij zegt?)
Zijn vrouw neemt hem liefdevol in haar armen. (Het kunnen ook acteurs zijn.)
Als ze al vijftien jaar bij elkaar zijn heb je toch wel een bewijs van liefde? (Misschien zijn ze uit elkaar gegroeid en gaat een van beide partners vreemd.)

Alleen die man of vrouw zelf kunnen bewijzen dat de ander van ze houdt. Als je in hun hart kijkt, weet je het.

En zo is het ook met God. Hoeveel christenen niet van alles overhoop halen om maar op filosofisch, psychologisch, biologisch en astronomische wijze God te willen aantonen. Er zijn interessante boeken over volgeschreven, maar een ras-atheïst zal alle argumenten fijntjes kunnen weerleggen.

Laat het los die typisch Westerse bewijsdrang. Kijk alleen maar omhoog en ontvang. Als God in je hart woont, weet je dat het allemaal waar is.

Dit had ik moeten antwoorden, maar daar kwam ik dus pas enkele dagen later op.

 

Zijn de idealen van Jezus haalbaar?

Stefanie, zo in de Kersttijd komt die vraag weer bij me boven.  Die Jezus, waar jij in gelooft, heeft prachtige dingen gedaan. Een sociaal bewogen figuur. Zijn idealen zijn echter onhaalbaar. Want na 2000 jaar is het nog steeds een bende op deze wereld. En de aanhangers van Jezus, de christenen, hebben nou niet bepaald het goede voorbeeld gegeven. Tijdens diverse momenten in de geschiedenis hebben ze elkaar te vuur en te zwaard bestreden. Denk maar aan de inquisitie, heksenverbrandingen en zo kan ik nog wel even door gaan.

Lieve pa. Jezus was inderdaad sociaal zeer bewogen. Maar als je Hem verengd tot alleen maar een idealist, dan doe je Hem toch tekort. Hij heeft de relatiebreuk tussen God en mens hersteld.

Prima, maar waarom merken we daar dan niks van? Was het maar zo dat alle christenen harmonieuze en vredelievende mensen waren. Kijk, dan was het duidelijk.

Helaas is dat niet het geval en dat is nou juist de reden van de komst van Jezus op aarde. Wij zijn allemaal gebroken, pa. Allemaal, ik ook. Ik ben echt niet beter. Christenen zijn geen betere en harmonieuzere mensen. Een soort engelenvolkje, altijd blij, blij, blij. Wij zijn niet beter, wel beter af, omdat we Jezus kennen. En omdat ik weet dat ik het zelf niet kan en dus Jezus nodig heb.

Dat vind ik dus zo zwak. Dat we een hogere macht nodig hebben. We moeten het zelf doen, Stefanie.

Dat heeft veel opgeleverd, zeg. Een grote bende op deze wereld, je zei het net zelf.  

Zucht.

Dit soort gesprekken tussen ons duurt eigenlijk al 15 jaar, papa. Inmiddels ben je dik in de zeventig. Nog altijd hang je dat humanistische wereldbeeld aan. Daar is op zich niks mis mee, maar er ontbreekt iets essentieels aan. Erken dat je het niet zelf kunt. Kunnen wij de planten laten groeien? Kun jij orkanen wegblazen? De sneeuw terug naar boven sturen? Kunnen wij de dood ontlopen?

Je weet dat mama ook niet geloofde. Totdat ze, tijdens  de laatste dagen van haar leven, die crucifix naast haar bed had staan. Haar aanvankelijke angst voor de dood, verdween.

Telkens zoek je maar weer redenen op om niet te hoeven geloven. Maar, je hoeft alleen maar... Zeg gewoon tegen God: "Ik begrijp U niet, toch wil ik bij U horen."

Ik bedoel...

Is dat nou zo moeilijk?

Stefanie toch, niet te emotioneel hoor. Weet je, het laat me niet los.  Inderdaad, er zijn heel veel dingen waar we niets aan kunnen doen. Ik noem dat het lot, jij noemt het God.

God heeft een gezicht. Het lot niet.

We moeten hier beslist nog eens over door praten.

Oké, dat is beloofd.

Geloven: werken en uitrusten

"Dames en heren, allemaal even uw aandacht. U kent Mij natuurlijk niet en daarom zal ik Mij even aan u voorstellen: Ik ben God. De Schepper van hemel en aarde en dus ook van u!"

Zo had de Bijbel kunnen beginnen. Ik denk dat de toehoorders al snel iets zouden hebben van: "Het zal wel..."

"In het begin schiep God de hemel en de aarde..." Zo begint de Bijbel wel. God gaat direct aan de slag. Eerst steekt Hij licht aan, want in de duisternis werken is onhandig. Hij spant de hemel over de aarde. Pakt een schep en gaat scheppen: zorgen dat al het water één kant op vloeit zodat er droge stukken ontstaan. Hij gaat zaaien en planten ontwikkelen, nog meer lampen aan de Zoldering bevestigen. Hij creëert dieren in het water, dieren op het land, zelfs in de lucht. En tenslotte de mens: wezens die op Hem lijken.

God ontwikkelt, bouwt op. God doet.

 

Jezus doet ook.

Na een carrière als timmerman, roept Hij volgelingen om zich heen en gaat op pad. Zijn eerste wonder is erg praktisch. Er is te weinig wijn tijdens een bruiloft in Kana. Dus, zorgt Hij er voor dat een stel vaten met water allemaal boordevol met wijn worden gevuld.

Dan gaat Hij verder. Geneest zieken en vertelt verhalen.

Misschien moeten wij ook wat minder theoretiseren en navelstaren. Gewoon gaan doen.

Geloven is doen.

Overigens: God rustte uit op de zevende dag en ook Jezus zocht regelmatig de rust op. Dus er is niks op tegen om dat voorbeeld op te volgen.

Geloven is ook rusten.

 

Geloof: verstand of gevoel?

Is geloven een kwestie van gevoel, of een zaak van het verstand? Er werd afgelopen zondag over gepreekt en ook in de Bijbelkring was het een onderwerp.

Een puur verstandsgeloof, dat is op wetenschappelijke wijze de Hemel ontdekken. Zit in de donkere materie van het heelal God soms verscholen? Had God niet de Tien Geboden op de Maan kunnen beitelen, hadden we Zijn aanwezigheid 's nachts kunnen zien.

Een puur gevoelsgeloof is luisteren naar je hart. Voel je vreugde? Misschien is dat de aanwezigheid van de Heilige Geest. Ben je angstig? Dan zal God vast ver weg zijn.

Twee uitersten en alle twee leiden ze tot niets.

 

Ik vergelijk het met een rivier. In de beddingen van de rede, stroomt de rivier van het gevoel. Is er geen bedding en is er geen oever, dan raak je op drift in een eindeloze en oeverloze gevoelszee. Je bent heerlijk vrij, maar je hebt nergens houvast, je waait met alle winden mee.

Maar een rivier zonder water is niets meer dan een droge bedding, een smalle vallei. De prachtige Kloof van het Verstand is schitterend vormgegeven, maar zonder stroming behoorlijk vruchteloos.

Het is een wisselwerking, geloven met je gevoel en je verstand. Maar het belangrijkste is: geloven is doen. Gaan varen dus op die rivier en de oevers in de gaten blijven houden.

Bidden in de kroeg

Hij zette de tafels nog wat recht en deed toen het licht in het zaaltje uit. De cursus 'Levend geloven: een kennismaking met het christelijk geloof' was weer achter de rug. Hij doofde ook de lichten in de hal en verliet het kerkgebouw. De deur achter hem viel in het slot.

Snel naar huis. Ineens verstarde hij. Links naast de deur stond een meisje te roken. Birgit: zij nam ook deel aan de cursus.

Jammer dat Jantine, degene met wie hij deze cursus gaf, al naar huis was. Nu stond hij alleen, buiten de kerk, met háár.

 

Birgit. God leek extra Zijn best te hebben gedaan om deze dame te scheppen. Zelf accentueerde ze dat met korte rokjes, strakke truitjes of diepe decolletés. Tijdens de eerste cursusavond was zij daarom voor hem al een blikvanger, ook al wist hij dat dat niet netjes was. Maar ja, als je nog single bent... En hij wilde er niks van zeggen. Christenen hebben al zo'n tuttig imago.

Ze had bij de supermarkt een postertje over deze cursus gezien en was nieuwsgierig geworden. Toch  liet ze van meet af aan al blijken 'er geen sikkepit van te geloven'. Sterker nog: "Als God zou bestaan, is dat een ondraaglijke gedachte,"  zei ze.

Ze vond het christendom het resultaat van een seksaffaire tussen God en een Joods meisje. De meeste cursisten moesten er wel om gniffelen. Anderen grimasten wat.

"En die Salomo, die had duizend vrouwen, tegenwoordig zouden we zeggen: die vent is seksverslaafd," zei ze een andere keer. Bijbelkennis had ze wel. Ze had ook de Edda gelezen en de Griekse mythologie. "Maar als je dat allemaal gelooft, ben je niet erg wijs," vond ze.

 

Ze blies de rook uit en keek hem aan.

"Hoi," zei hij.

"Zullen we nog wat drinken, daar aan de overkant of zo." Ze wees naar een café.

Nu nog? Het is kwart over tien, morgen gaat mijn wekker weer vroeg af, dacht hij. Maar hij zei: "Dat is prima."

Even later zat hij tegenover haar aan een tafeltje. En pilsje voor hem. Ook zij bestelde bier.

"Wat vind je van de cursus tot nu toe?" vroeg hij.

"Best wel interessant," antwoordde ze en ze nam een teug bier. Haar blauwgrijze ogen keken hem strak aan. Hij voelde zich gewichtloos worden en snel speurde hij naar een andere vraag.

"Als God zou bestaan is dat een ondraaglijke gedachte, zei je. Zoiets zeg je niet zomaar." Hij had direct spijt van zijn opmerking, hij leek wel op een dominee.

"Er gebeurt te veel ellende in de wereld. Als je dan een God bent die hemel en aarde heeft gemaakt, dan laat je die wereld wel héél erg in de steek. Dan geloof ik liever helemaal niks."

God heeft de wereld niet in de steek gelaten, Hij stuurde Jezus. Dat zou de correcte reactie zijn, maar dat zei hij niet. Zijn blik volgde een golvende haarlok. Ze had oorbellen met het yin en yang teken.

"Mijn moeder is drie jaar geleden overleden." Ze zei het zonder emotie.

"Tjonge, ja dat is ..."

"Kanker."

"Ach, wat vreselijk Birgit."

"Vooral de laatste maanden waren verschrikkelijk. Ze was gelovig, maar ze werd niet beter. Daarom is het ondraaglijk dat God dat allemaal toelaat."

"Je hebt gewoon nog verdriet. Dat is het. Je worstelt daar ontzettend mee."

"Ach, het is alweer drie jaar geleden."

"Maar, dan kun je er nog wel verdriet van hebben?"

Ze beet op haar lip. Ze zag er breekbaar uit. Een hele andere Birgit dan tijdens die cursus.

"Zou je voor me willen bidden?" Ze vroeg het ineens. Hier, midden in de kroeg? Het zweet brak hem aan alle kanten uit. Ze bracht haar handen al in zijn richting. Je kunt wel honderden cursussen geven over het christendom, maar als je een gebed weigert..., schoot het door hem heen.

Hij hield haar handen vast, ze voelden koud aan, en boog zijn hoofd naar die van haar en begon zachtjes te praten.

Hij vroeg om troost voor haar en of Hij haar verdriet wilde omvormen tot een liefdevolle herinnering aan haar moeder. En hij bad nog veel meer en toen hij zijn ogen weer opendeed  glimlachte ze, hoewel haar wangen nat waren van tranen.

"Echt onwijs lief dat je dat voor me wilde doen," zei ze. "Dat voelt heel goed."

 

Heeft God een vrouw en een zoon?

Lieve Stefanie,

 

Met belangstelling volg ik nu die Alphacursus over het christelijk geloof. Maar, eerlijk gezegd ben ik nog niet overtuigd.

Heeft God bijvoorbeeld een vrouw?
Als ik vraag wie Jezus is, antwoorden ze: de Zoon van God. Dus dan vraag ik me af: heeft God een vrouw? Maria? Een relatie tussen een Godheid en een menselijk meisje? En zijn er nog meer kinderen gekomen?

Dan zeggen ze: wie de Zoon kent, kent de Vader. Is dat zo? Als ik kennismaak met de zoon van een beroemde zanger, dan ken ik die zanger zelf toch nog niet van haver tot gort. En bovendien staat er elders in de Bijbel dat er maar één God is. Toch suggereren veel christenen dat er daar bovenop de wolken een complete Goddelijke familie bivakkeert. In ieder geval drie goden: God, Jezus en de Heilige Geest.

Kortom, leg me dat eens uit.

 

Je liefhebbende vader.

 

 

Lieve pa,

 

Bedankt voor je zinnige vragen. Ik denk dat er genoeg christenen zijn die hier ook mee worstelen, maar ze stellen de vragen nooit.
Ik ben natuurlijk geen predikant of succesvol spreekster op conferenties, maar toch ga ik een poging wagen.

God heeft geen vrouw. God is zowel man als vrouw. En er is inderdaad maar één God en wij mensen lijken op Hem. Familieverbanden vinden we belangrijk. In het Oosten gold/geldt dat nog veel meer. Niet zo verwonderlijk dus dat de Bijbel familiebanden gebruikt om de innige band tussen God en mens aan te duiden. De ouder - kind relatie is wat dat betreft een zeer herkenbare metafoor. God schiep ons mensen, de ouders verwekten hun kinderen. Vader en Zoon (je mag van mij ook Moeder en Dochter zeggen, of Vader en Dochter) geven perfect weer dat God niet zomaar een kracht of energie is, maar een Persoon die liefheeft.

Jezus is de manifestatie van God. Misschien kun je zelfs zeggen: God heeft geen Zoon, Hij is zowel de Vader als de Zoon, en via Jezus laat Hij zien wat Hij voor ogen heeft met de wereld en met jou en mij.

Pa, wie God precies is, wie Jezus precies is....ik vind het niet belangrijk. Dat is allemaal ontleden en theologiseren. Vader en Zoon geven aan dat God een liefhebbend persoon is die een relatie wil omdat Hij om ons geeft als geen ander. Dat heeft mijn leven de afgelopen jaren in een totaal ander perspectief gezet.

Lieve vader, zeg ook "ja" tegen Jezus en ga die relatie aan. Als het je niet bevalt, kun je er altijd weer mee stoppen, hoor. Maar, geloof me, als je eenmaal JA hebt gezegd, wil je er nooit meer vanaf.

 

Je liefhebbende dochter

 

Help! Mijn kind gelooft...

Hij had zijn best gedaan om het zijn kinderen mee te geven: heb respect voor religie, maar uiteindelijk kun je alleen in jezelf geloven. Niemand anders kan je redden: als het erop aankomt moet je het zelf doen en dat kun je alleen als je het beste bij je zelf naar boven haalt.
Echter, als je kinderen volwassen worden, gaan ze vaak hun eigen weg en nemen ze niet zomaar alles meer aan. Zijn dochter bijvoorbeeld. Ze vindt dat je wel in jezelf kunt geloven, maar dat dat alleen via God kan. Bovendien: enkel Jezus kan je redden. Hij haalt het beste bij je naar boven.

Fundamentalistisch EO-gezwets, vond hij het. Sinds ze haar man had leren kennen, is hij haar steeds minder gaan begrijpen. Ze is christelijk geworden en gaat elke zondag naar de kerk. En in plaats dat ze eerst gezellig gingen samenwonen, zijn ze direct getrouwd. Dat is nu alweer zo'n vijftien jaar geleden.

En toch... Hij voelde een brok in zijn keel toen zijn dochter zich samen met haar kind liet dopen. Later zouden er nog twee doopfeesten volgen, maar ook een uitvaart van een pasgeboren kind. Hij zou helemaal gek geworden zijn van verdriet, maar zij putte - door haar tranen heen - troost uit haar geloof.

Misschien kwam het ook wel door zijn tweede vrouw. Die reis naar Rusland. Al die opgeknapte kerken en kloosters met die prachtige iconen. Ze zei: "Hoe is het mogelijk, in een land dat ooit het atheïsme propageerde."

Laatst vroeg hij aan zijn dochter: "Hoe zit het nou, jij komt later in de hemel en ik mag naar de hel omdat ik niet geloof?"

"Pa", antwoordde ze. "Als u echt in de hel zou komen en ik in de hemel, zou ik aan Petrus vragen of ik naar de hel zou mogen gaan om u te troosten. Eigenlijk is zoiets al gebeurd door iemand anders. Toen Jezus aan het kruis stierf, daalde Hij af naar de hel om mensen te zoeken die zichzelf proberen te redden. Hij wil namelijk dat niemand de weg kwijtraakt. U moet dat natuurlijk wel geloven, pap. Ik zeg dat nu al vijftien jaar tegen u."

Hij kreeg er tranen van in zijn ogen. Dacht bij zichzelf: ik ben begin zeventig, gepensioneerd wetenschapper, artikelen geschreven, op symposia gesproken, maar van het christendom weet ik maar weinig af.

Dus zei hij tegen zijn dochter: "Ik wil er nou verdorie meer van weten ook. Heb je niet wat boeken voor me. Niet van die simpele bekeringsverhaaltjes, hoor."

Een stapeltje boeken ligt voor hem. Gregory & Edward Boyd: Brieven van een scepticus; Ben Hobrink:  Moderne wetenschap in de Bijbel. Beslist geen simpele boeken. En natuurlijk de Bijbel zelf. In september gaat hij met zijn vrouw naar een Alpha-cursus, een soort kennismaking met het christelijk geloof. Het zal hem benieuwen.

"Wouw, dat is pas Pinksteren! De Geest waait maar door, zelfs van jou naar jouw pa,"  riep Nicolien uit toen haar vriendin Stefanie had vertelt over haar vader.

Christelijk geloof: niet voor braverikken

Nu er weer overal Alpha-cursussen van start gaan, leek het mij aardig om iemand te interviewen die van huis uit helemaal niet gelovig is opgevoed, maar later wel is gaan geloven. Een gesprek dus met Stefanie (41) uit Amstelveen, vriendin van Nicolien. 

Stefanie, uit wat voor gezin kom jij?

Uit een links intellectueel milieu om het zo maar eens te zeggen. Ons werd al vroeg geleerd  je in te zetten voor de minderbedeelden in de samenleving. En je moest respectvol om gaan met gelovige mensen, maar mijn vader zei altijd: "God is de verzonnen verklaring voor alles wat we wetenschappelijk nog niet kunnen verklaren."       

Overigens gingen mijn vader en moeder uit elkaar toen ik veertien was.

Hoe ben jij met het christelijke geloof in aanraking gekomen?

Het grappige is dat ik tijdens mijn studie een Joods meisje leerde kennen. Dus helemaal los van God was ik nou ook weer niet. Maar ik ben pas echt daarover gaan nadenken toen ik mijn huidige man Hans leerde kennen die christelijk bleek te zijn. Ik vond zijn denkbeelden van een andere planeet komen. Ik had zoiets van: ik geloof liever in mijzelf. Hoe meer ik daar over nadacht, hoe eenzamer mijn 'geloof' eigenlijk werd. Ik had een lieve vriend leren kennen, misschien trouwde ik daar ooit mee, zou ik kindjes krijgen die we zouden opvoeden, maar uiteindelijk ga je dood. Was dit nou het leven? Het hele aardse bestaan leek op een zeepbel. Wel mooi die kleuren, maar prik! en het spat uit elkaar. Je hebt er uiteindelijk niks aan.

Ik dacht: laat ik eens serieus in die Bijbel gaan lezen en toen ben ik begonnen met het Bijbelboek Prediker.

Een van de moeilijkste Bijbelboeken en daar begon jij mee...

Ja, maar dat paste wel bij een cynische tobber als ik. Ik vond het zo herkenbaar. IJdelheid der ijdelheden! Alles is zinloos en najagen van wind. Fantastisch. Hans zei: "Het leven is ook zo zinloos als zeepsop, als je buiten God rekent." Toen zei ik: "Dan wil ik weleens op zoek gaan naar die God van jou." Zei hij: "De weg naar God loopt via Jezus." Nou, toen ben ik het evangelie van Lucas gaan lezen. Johannes vond ik zo'n vaag begin hebben. In Lucas komt tenminste het Kerstverhaal voor. Vond ik wel leuk.

Wat vond je van Jezus?

Een geweldig sociaal bewogen figuur. Als we allemaal achter Jezus zouden aan gaan, woonden we in een paradijs. Maar na 2000 jaar merkte ik daar nog bar weinig van. Dus ik was nog niet overtuigd. Ik zag Jezus als een soort Joodse Ghandi.

Maar toch was je behoorlijk op zoek.

Ik kan je één ding vertellen. Als je oprecht op zoek bent naar God, laat Hij zich ook vinden. Dat is echt zo. In die tijd moest ik een nieuw collegaatje inwerken. Bleek zij ook christelijk te zijn! En ik leerde jouw latere vrouw Nicolien kennen. Achteraf denk je: hier was de Grote Regisseur aan het werk.

Wat gaf bij jou uiteindelijk de doorslag om voor God te gaan?

Ik werd zo langzamerhand stikjaloers op al die christenen. Geloven in een hogere kosmische intelligentie die om jou geeft. Waarom ik niet? Toen zei Nicolien: "Zeg gewoon tegen Jezus dat je er ook bij wilt horen." Ik zei: "Hij ziet me al aankomen, zo braaf heb ik niet geleefd, hoor." Ik vond mijzelf maar een onverbeterlijke roddeltante, een egoïstische bitch. Bovendien had ik voor Hans best wel met behoorlijk wat jongens het bed gedeeld. Zoiets is natuurlijk ook niet gebruikelijk in christelijke kring.

Toen reageerde Nicolien met de onvergetelijke woorden: "Je denkt toch zeker niet dat Jezus gekomen is voor alle braverikken in deze wereld. Dat hij Zijn offer heeft gebracht voor keurige en nette mensen. Dan had Hij net zo goed in de hemel kunnen blijven, toch?"

Ik weet niet meer precies wat ik toen zei. Zoiets van: "Jezus, hier ben ik." Was best emotioneel. Nicolien sloeg een arm om mij heen en bad voor me. Zo is het begonnen. Ik merkte het ook bij mijn vriendinnen en op mijn werk. Ze vonden dat ik was veranderd. Milder, vol van iets en niet meer zo cynisch.

Heb je nog een Alpha-cursus gevolgd?

Ja, maar dat was enkele jaren later. Ik was toen al wel gelovig, toch zat ik met heel veel vragen. Ik kan het iedereen aanraden. Ze dringen je niets op, maar je steekt er wel veel van op. En ze beginnen met een maaltijd, gewoon hartstikke gezellig!

Is een christelijk leven alleen maar een superleven?

Dus niet! Zoals je weet hebben Hans en ik in totaal vier kinderen gekregen, maar Jochem die in de zomer van 2004 werd geboren is niet ouder geworden dan 24 uur. Het mooie van het geloof is, dat je weet dat er boven onze harde aardse realiteit, een hemelse realiteit is. We weten dat Jochem nu al bij God mag wonen, maar we mogen ook verdrietig zijn. Laatst bezochten we weer zijn kindergrafje op Zorgvlied en toen kreeg ik het weer te kwaad. Het litteken zal altijd wel blijven, zolang ik leef.

En drie jaar geleden overleed mijn moeder na een lang ziekbed. Ze beweerde altijd dat het na dit leven 'over en out' was, maar enkele dagen voor haar dood werd ze ineens vreselijk angstig. Stel dat ik gelijk had en er toch 'iets' was. Ze wilde dat ik met haar ging bidden. Ik heb lang met haar gebeden en toen werd ze rustig en later is ze zeer vredig ingeslapen. Echt onvoorstelbaar...

Het raakt je nog steeds.

Ik hoop toch zo... Vlak voor haar dood stond er een crucifix op haar nachtkastje. Het offer van Jezus. Ik denk dat ze daar de laatste uren nog aan gedacht heeft.

Wat betekent voor jou geloven?

Er is niks mis met 'huisje-boompje-beestje', maar het leven krijgt pas echt glans als God Zijn adem er over blaast. Geloven betekent voor mij dat ik nooit meer echt alleen zal zijn. Wat er ook gebeurt: er is Iemand die van me houdt.

Dat wens je toch iedereen toe...