Pinksteren 2017: vlaggetjes ophangen

De kerstversiering de deur uit, paaseieren opgegeten… Maar hoe zit het met Pinksteren? De Pinksterboom is weer afgetuigd, de Pinkstersnoepjes zijn op? Niets van dit alles.

 

Wel was Pinksteren 1968 (2 juni) een speciaal moment. Mijn ouders overwogen om op Tweede Pinksterdag nog een dagje uit te gaan, ook al was mijn moeder hoogzwanger. Het uitje ging niet door. Op Pinksterzondag werd ik geboren.

Sindsdien ben ik nooit meer jarig geweest met Pinksteren. Een kwestie van maanstanden en de positie van de aarde om de zon.

 

 

Tijdens Pinksteren dus geen verjaardagslingers, maar het is toch jammer dat dit feest verder geen versiering kent.

Pinkstervuur zou je kunnen symboliseren met brandende kaarsen. De dagen worden langer, het licht verdrijft de donkerte van de avond, dus ja…wat heb je dan aan kaarsen?

Pinksteren is ook de ‘wind van de Heilige Geest’. Slingers met rode vlaggetjes lijkt me wel wat. Immers, de kleur van het kanselkleed in Protestantse Kerken is dieprood. Symbool van vurigheid. De buurman zal denken dat je overtuigd socialist geworden bent, maar jij kunt iets vertellen over het Pinkstervuur. Misschien zijn verschillende kleuren nog treffender; Pinksteren: het feest van de veelkleurigheid.

 

En tijdens het Pinksterdiner schenk je eerst water uit een stenen kruik in de glazen van je gasten: levend water! Als de gasten vragen waarom je water schenkt, kun je iets vertellen dat de Heilige Geest lijkt op water en dat de Heer water zal uitgieten op dorstig land. En daarna komt de champagne want Pinksteren is vooral een vrolijk feest van overvloed. Natuurlijk niet te veel wijn, anders nemen ze je niet serieus en denken ze dat je wartaal uitslaat.

 

Pinksteren 2017:

-denken aan vlaggetjes met rode kleuren

-vlaggetjes met verschillende kleuren

-stenen kruik

-fles champagne

 

Een gezegend Pinksteren alvast!

Hemelvaartsgedachte

“Christenen spelen vals,” hoorde ik een keer iemand zeggen. “Ze beweren dat Jezus uit de dood is opgestaan, maar uiteindelijk vertrok Hij toch naar de hemel.”

Het was meer een grappig bedoelde opmerking, maar de quote liet me niet los.

De leerlingen van Jezus hadden het liefst het leven met Hem op de oude voet voortgezet, maar dat kon niet meer. Jezus’ lichaam was niet meer ouderwets Aards. Beslist geen geest, Hij at een vis voor de ogen van de discipelen op, maar Hij was wel over de dood heengestapt.

 

Ik heb Hemelvaart ooit eens zo horen uitleggen. Een predikant kan in een kerk wel een prachtige preek houden, maar dat reikt niet verder dan de kerkgangers. De dominee kan beter bovenop de kerktoren gaan staan en zijn preek met een megafoon over de hele stad uitbazuinen. Dan kan iedereen het horen.

(In Ethiopië maakte ik dat trouwens echt mee. De hele nacht gebeden en lezingen die via luidsprekers in de hele stad te horen waren.)

Het voorbeeld is duidelijk. De Goede Boodschap kon niet langer beperkt blijven tot Israël. Jezus moest Zijn geboortegrond wel verlaten om met Pinksteren Zijn Geest uit te storten op iedereen. Daarom kan Hemelvaart ook niet los worden gezien van Pinksteren. Het is niet goed om te blijven hangen bij Goede Vrijdag; het werd immers Pasen. Het is ook niet goed om te blijven aarzelen bij Hemelvaart; het wordt namelijk Pinksteren!

Of zoals een oud kerklied het zegt (Lied 234 van het Liedboek voor de Kerken 1973):

 

Al heeft Hij ons verlaten,

Hij laat ons nooit alleen.

Wat wij in Hem bezaten

is altijd om ons heen

als zonlicht om de bloemen

een moeder om haar kind

Teveel om op te noemen

zijn wij door Hem bemind.

 

 

Prettige Hemelvaartsdag en een gezegend Pinksteren!

Help! Mijn kind gelooft...

Hij had zijn best gedaan om het zijn kinderen mee te geven: heb respect voor religie, maar uiteindelijk kun je alleen in jezelf geloven. Niemand anders kan je redden: als het erop aankomt moet je het zelf doen en dat kun je alleen als je het beste bij je zelf naar boven haalt.
Echter, als je kinderen volwassen worden, gaan ze vaak hun eigen weg en nemen ze niet zomaar alles meer aan. Zijn dochter bijvoorbeeld. Ze vindt dat je wel in jezelf kunt geloven, maar dat dat alleen via God kan. Bovendien: enkel Jezus kan je redden. Hij haalt het beste bij je naar boven.

Fundamentalistisch EO-gezwets, vond hij het. Sinds ze haar man had leren kennen, is hij haar steeds minder gaan begrijpen. Ze is christelijk geworden en gaat elke zondag naar de kerk. En in plaats dat ze eerst gezellig gingen samenwonen, zijn ze direct getrouwd. Dat is nu alweer zo'n vijftien jaar geleden.

En toch... Hij voelde een brok in zijn keel toen zijn dochter zich samen met haar kind liet dopen. Later zouden er nog twee doopfeesten volgen, maar ook een uitvaart van een pasgeboren kind. Hij zou helemaal gek geworden zijn van verdriet, maar zij putte - door haar tranen heen - troost uit haar geloof.

Misschien kwam het ook wel door zijn tweede vrouw. Die reis naar Rusland. Al die opgeknapte kerken en kloosters met die prachtige iconen. Ze zei: "Hoe is het mogelijk, in een land dat ooit het atheïsme propageerde."

Laatst vroeg hij aan zijn dochter: "Hoe zit het nou, jij komt later in de hemel en ik mag naar de hel omdat ik niet geloof?"

"Pa", antwoordde ze. "Als u echt in de hel zou komen en ik in de hemel, zou ik aan Petrus vragen of ik naar de hel zou mogen gaan om u te troosten. Eigenlijk is zoiets al gebeurd door iemand anders. Toen Jezus aan het kruis stierf, daalde Hij af naar de hel om mensen te zoeken die zichzelf proberen te redden. Hij wil namelijk dat niemand de weg kwijtraakt. U moet dat natuurlijk wel geloven, pap. Ik zeg dat nu al vijftien jaar tegen u."

Hij kreeg er tranen van in zijn ogen. Dacht bij zichzelf: ik ben begin zeventig, gepensioneerd wetenschapper, artikelen geschreven, op symposia gesproken, maar van het christendom weet ik maar weinig af.

Dus zei hij tegen zijn dochter: "Ik wil er nou verdorie meer van weten ook. Heb je niet wat boeken voor me. Niet van die simpele bekeringsverhaaltjes, hoor."

Een stapeltje boeken ligt voor hem. Gregory & Edward Boyd: Brieven van een scepticus; Ben Hobrink:  Moderne wetenschap in de Bijbel. Beslist geen simpele boeken. En natuurlijk de Bijbel zelf. In september gaat hij met zijn vrouw naar een Alpha-cursus, een soort kennismaking met het christelijk geloof. Het zal hem benieuwen.

"Wouw, dat is pas Pinksteren! De Geest waait maar door, zelfs van jou naar jouw pa,"  riep Nicolien uit toen haar vriendin Stefanie had vertelt over haar vader.

Pinksteren: het vage feest?

Stefanie, de vriendin van Nicolien, keek vroeger altijd met reikhalzend verlangen uit naar Pinksteren. Niet dat ze destijds ook maar iets met het christelijke geloof had, het ging haar uitsluitend om Pinkpop.

Omdat Pinksteren voor velen een ‘vaag’ feest is, vroeg ik een tijdje geleden aan haar hoe zij toen – voordat ze tot geloof kwam – tegen Pinksteren aankeek.

Meestal dus het popfestijn in Landgraaf, maar zeilen in Friesland was ook een zinvolle bezigheid tijdens die vage feestdagen, die restanten van een ooit christelijke kalender.

“Ik geloof dat het ontstaan van de kerk dan wordt gevierd,” verklaarde haar moeder, in een poging het Pinksterfeest te duiden.

“Nou, dan is het meer een dag om te rouwen,” vond Stefanie.

Toen ze tijdens haar studie een Joods meisje leerde kennen, kreeg ze dingen over Pinksteren te horen die haar nog door niemand waren verteld. Pinksteren was oorspronkelijk een oogstfeest, maar tegenwoordig vieren de joden tijdens het Wekenfeest de openbaring van de Wet, de Tora, op de berg Sinaï.

“Dat lijkt me ook al geen reden tot feest, dat je die loodzware Wet om je nek te hangen krijgt,” zei Stefanie tegen het Joodse meisje. Zij reageerde met een voorbeeld:

“Niemand gaat zomaar met een zware koffer aan de wandel, behalve als je met vakantie gaat. Dan vind je dat ineens geen probleem meer. Zo is het ook met de Tora. Het brengt ons God dichterbij.”

Stefanie vond dat wel een mooie vergelijking en ze besloot zich wat meer te verdiepen in het Jodendom.

Jaren later leerde ze haar huidige man kennen die christelijk bleek te zijn. En tijdens een Pinkstermorgen vielen opeens alle puzzelstukjes samen. De openbaring van de Tora, de uitstorting van Gods Heilige Geest…daar zat een verband tussen. De Heilige Geest zorgt er voor dat God niet meer op afstand staat en dat Jezus geen dode held bleef.

“Pinksteren is voor mij Gods regen op dorstig land. Het zijn de druppels op de bladeren van de vrouwenmantel in mijn tuin.”

En Pinkpop? Stefanie zakt dit weekeinde na jaren van afwezigheid (kinderen en zo) weer af naar het diepe Limburgse zuiden.

Voor anderhalve dag, met een vriendin, geloof ik.

Maar Pinksteren is voor haar geen vaag feest meer.