Een zwijgzaam gesprek over seks

Huwelijksconferentie aan het eind van de zaterdagmiddag. Het diner voor twee is al in voorbereiding.

Het gaat het komende uur over seks. Eerst wat inleidende woorden. God vond de seks uit en het fenomeen werd niet uitsluitend bedacht voor de voortplanting. Anders zou Hij een uiterst inefficiënte methode hebben gebruikt. Een vrouw is slechts drie tot vier dagen per maand vruchtbaar. Hoofddoel is dus plezier! Erotisch genot als cement tussen twee geliefden. Een eventueel kind is een bijproduct. Geen onbelangrijk bijproduct uiteraard, want zonder dat: een mensloze Aarde.

Genoeg gesproken. Er volgt een zwijgzame discussie rondom een stelling op een groot vel maagdelijk wit papier. Terwijl de vrouwen zich buigen rond het thema voorspel & orgasme, mogen de mannen met viltstift reageren op

“Goede seks is de spiegel van een goede relatie.”

Zomaar wat reacties uit mijn kamp, het mannenkamp.

“Wat is goede seks? Dat het lekker gaat of ‘vervullend’ is of véél seks?”

“Liefde is belangrijker dan lust.”

“Wat is lust en mag dat er zijn?”

“Seks is de spiegel van een relatie.”

“Je kunt ook goede seks met een minnares hebben. Maar is dat dan een goede relatie??”

“Goede seks = seksueel één zijn.”

“Wat is seksueel één zijn?”

“Als de liefde van twee kanten komt is er sprake van goede seks!”

Waarvan akte!

Enkele uren later begon het romantische diner voor twee…

Het op een na mooiste meisje van de klas

Het mooiste meisje van de klas. Welke jongen droomde daar vroeger niet bij weg? Donkere lokken, sierlijke blonde krullen of de mysterieuze schoonheid van rood haar. Een aantrekkelijk slank lichaam. Telkens zochten je puberogen deze ontluikende schoonheid op.

 

Het probleem was natuurlijk dat jij niet de enige was die haar mooi vond. Je mannelijke klasgenoten vonden dat ook. Iedereen wilde met haar uit, iedereen wilde met haar zoenen.

 

Het meisje zelf had het allemaal allang door. Soms was ze arrogant. Niemand kon haar wat maken.

 

Ik moest er aan denken toen ik het Bijbelverhaal over Jacob las. Jacob had zijn broer en vader bedrogen en vluchtte naar ver weg. Naar oom Laban die een bloedmooie dochter had: Rachel. Jacob staat meteen in vuur en vlam voor haar. Begint haar meteen te zoenen... Ze blijkt dan wel een onbekend nichtje te zijn, zijzelf weet op dat moment totaal niet wie deze kerel is, want pas na de kus stelt hij zich voor.  

 

Jacob moet zeven jaar voor Laban werken. Als beloning mag hij met Rachel trouwen. Tijdens de huwelijksplechtigheid is de bruid gesluierd. De huwelijksnacht vindt in het stikke donker plaats. Ach, wat geeft het. Zeven jaar heeft hij naar haar gehunkerd en deze nacht zijn ze van elkaar.

 

De volgende dag worden ze laat wakker. Geen wonder. Het is al volop licht. Jacob richt zich op om zijn bruid wat beter te bekijken. Grote schrik. Niet Rachel ligt naast hem, maar haar oudere zus Lea.

 

Lea had geen glans in haar ogen. Minder knap? De oom wilde haar aan de man brengen. Eerst de oudste onder de pannen. Jacob is woest. Maar Laban stelt hem gerust. Over een week mag hij Rachel er bij nemen, mits hij nog eens zeven jaar voor hem gaat werken.

 

 

Rachel was ongetwijfeld het ‘mooiste meisje van de klas’. Was Lea dan lelijk? In oudere vertalingen staat ‘fletse ogen’. De NBV vermeldt ‘haar ogen hadden geen glas’. De Bijbel in Gewone Taal heeft het over ‘zachte ogen’ en eigenlijk is dat nog de beste vertaling uit het Hebreeuws. Wat is er mis met ‘zachte ogen’?

 

Lea was misschien geen beauty, maar mocht er beslist zijn.

 

Het op één na mooiste meisje van de klas.  

 

Onbereikbare liefdes

In Kayleigh, een song van de band Marillion, wordt een onbereikbare liefde bezongen. Ik hoorde het nummer weer eens op de radio en zag op Youtube de videoclip en kreeg een idee voor een blog.

Ik ben al meer dan 15 jaar gelukkig getrouwd en mijn herinnering aan voorbije Onbereikbare Liefdes zijn inmiddels wel wat verflauwd, maar soms duiken ze weer even op: de 'Kayleighs' van toen:

 

Anne Marijke, ik was blijven zitten en was een vreemde in een nieuwe klas. Bij niemand plaats, alleen nog naast jou. Je was anders dan al die andere meiden. Ik denk dat ze jaloers op jou waren omdat je hoge cijfers haalde en er bovendien heel leuk uit zag.

Ik was veel te verlegen, maar tijdens dat schoolkamp sleurde je me de dansvloer op. Uiteindelijk bleek je niet verliefd op mij, maar op David Bowie...

Mary, jouw blonde haren brachten me in verwarring. Daarom ging ik in de klas vaak achter je zitten zodat ik kon wegdromen achter die blonde waterval.

Letty, je had een oogje op mij, maar op een of andere manier sloeg bij mij de vonk niet over. Op dat schoolfeest kwam ik niet opdagen, terwijl je graag had gewild dat ik er bij was. Kun je het je nog herinneren? Achteraf kon ik me wel voor mijn kop slaan, want je was eigenlijk best heel erg leuk. Ik had gewoon moeten komen. Dan hadden wij samen kunnen dansen bij het nummer Kayleigh van Marillion.

Letty, misschien heb ik je hart niet gebroken. Ik brak het mijne.

 

Joke, ik had beter moeten weten. Je had me daar op het Scheveningse Strand, ter hoogte van het Seinpostduin, al duidelijk gemaakt dat het wat jou betreft alleen vriendschap was. Maar ik wilde er niet aan, want wat was er mooier dan verliefd te zijn in jouw stad Amsterdam? Ik wist wel dat er een Ander was en op het Leidseplein spatte mijn droom uiteen.

En toch: je hebt me de zelfkant van de stad laten zien. Als hulpverleenster wist je de werkelijkheid achter de rode glitterfaçades van de Wallen.

 

Ach, het zijn herinneringen en uiteindelijk heb ik de ware dan toch ontmoet. True love never grows old, zeggen de Engelsen.

Maar als Kayleigh op de radio weer eens langskomt, dan gaan mijn gedachten soms terug in de tijd...

 

Er waaide een liedje voorbij...

Iedereen heeft dat weleens.  Er schiet je ineens een liedje te binnen. Er waait een melodie voorbij die blijft vasthaken in je hoofd. De tekst gaat niet meer weg uit je gedachten. Een tijdje geleden speelde Only love is the answer door mij heen:

Only love is the answer

Only love is the answer
Only love is the answer
In a world full of hate.

Wie zong dat ook al weer? Archiefmedewerkertjes in mijn brein begonnen razendsnel talloze harde schrijven te raadplegen. Behoorde het liedje in de categorie 'All you need is love'?  Was het John Lennon? Zijn All we are saying is give peace a chance is ook zo'n song dat je eindeloos kunt herhalen. Net als Only love is the answer.

Een ijverig persoon in een hersenkwabje van mij, bleek iets gevonden te hebben:

"Je was er zelf bij!"

Was ik er zelf bij toen dit liedje werd gezongen? Dan kon het onmogelijk Lennon zijn geweest.

"Het was een vrouwenstem die 'Only love' zong. Je hebt zelf het concert bijgewoond. Je stond in de open lucht op een enorme grasvlakte," verkondigde mijn hersenarchivaris.

Wie, waar wanneer??

Nu vielen alle stukjes samen. Charlotte Höglund, zong dit liedje. In 1987 trad deze Zweedse zangeres op tijdens het Flevofestival.

Een lied met een indrukwekkende inhoud. De overwinning kan alleen maar behaald worden met de liefde...

 

You can never conquer

with a heart full of hatred

Never win the battle over evil with hate...

 

Er waaide een liedje voorbij...en ik had zomaar een moment van bezinning.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geloven in 140 tekens

Stefanie, de vriendin van Nicolien, twittert. Veel van haar tweets zijn nadenkertjes. Preekjes van niet meer dan 140 tekens. Sommigen zijn het uitdiepen waard.

 

Menig predikant zat er ook niet op te wachten: de Wederkomst vlak voor Kerst. Ze hebben het al zo druk. #endoftheworld (21 december 2012)

 

Arend: dat had te maken met het zogenaamde vergaan van de wereld op 21 december vorig jaar?

Stefanie: Ja, die onzinnige hype waar christenen ook aan meededen. Stel je toch eens voor dat Jezus echt besluit 'weder te komen' vlak voor Kerst. Hemeltje, hemeltje...al die kerkelijke roosters en planningen zouden door de war worden geschopt. Het doet me denken aan dat verhaal van Adrian Plass: Het Bezoek. Jezus komt op bezoek in de kerk en men weet er geen raad mee.

Schoongewassen door het bloed van Christus. Toen ik dat voor het eerst hoorde, dacht ik aan een horrorfilm. (26 augustus 2012)

 

Stefanie: Als je als christen aan de praat raakt met niet-gelovigen, dan moet je echt afzien van zulk soort waanzin-taal. Dit is jargon van mensen die al sinds hun baby-tijd in de Bijbel geramd zitten. Goedertieren, ootmoed... ook al van die perkamenten woorden. Ik ben niet gelovig opgevoed, dus toen ik voor het eerst die Middelnederlandse taal hoorde... Maar de Evangelischen kunnen er ook wat van. Eer aan het Lam, waardig is het Lam. Ik moest aan de schaapskooi op de Drentse hei denken.

Ach, de Bijbel bevat mooie literaire metaforen, maar als je in het dagelijks leven over je geloof praat, maak dan asjeblieft een vertaalslag en spreek je moerstaal!

 

De uiterste consequentie van liefde is leven. Hier moet het geheim liggen van Gods Schepping. (5 augustus 2012)

Arend: Ik vind dit een pracht-tweet.

Stefanie: Wie liefheeft komt tot bloei en komt tot leven. En bij liefde tussen man en vrouw kan dat heel letterlijk zijn. Liefde leidt tot totale overgave, ook op lichamelijk gebied. Je hebt seks met elkaar en op een dag ontdek je dat je nieuw leven in je draagt. Ik besef dat er genoeg stellen zijn waarbij liefde niet tot fysiek nieuw leven leidde en er zijn ook kinderen niet uit liefde verwekt. Toch bracht dit inzicht mij dichter bij God. God is voor mij de bron van liefde en - het kan niet anders - dat leidt tot leven. Daarom heeft Hij de wereld geschapen.

Arend:  Veel wetenschappers zullen zeggen: het leven is toeval.

Stefanie: De zaadcel die de eicel binnendringt is ook toeval. Maar de oorzaak is liefde...

 

Meer tweets van Stefanie? Zoek op Twitter naar @StefanieKletst en volg haar.

Vakantiehormonen

Zwoele avonden op het strand. Terrasje, kaarsje, wijntje. Het uitnodigende blauw van het zwembad. Een glimlach. Mooie rondingen verpakt in miniem, maar kleurrijk textiel.

Vakantieliefdes. Flirten met de plaatselijke bevolking is misschien net wat gecompliceerder, maar tijdens groepsvakanties kan er natuurlijk wel wat moois opbloeien tussen de deelnemers onderling, vooral als deze jong en single zijn.

Hoe was dat eigenlijk bij Nicolien, of schoonzus Martine, zwager Tijs en...bij mij?

Nicolien: Tijdens een groepsvakantie in Oostenrijk merkte ik al snel dat een jongen, Bart heette hij, een oogje op mij had. Ik vond hem ook wel leuk, dus er bloeide wat moois op in de Alpen. Na de vakantie spraken we natuurlijk met elkaar af. Hij bleek niet al te ver van mij te wonen. Maar ja. Wat daar zo romantisch leek, was hier helemaal verdwenen.

Martine: Ik heb ook een vakantieverkering gehad. Die jongen kwam uit een dorpje bij Middelburg, dus na de vakantie treinde ik regelmatig van Apeldoorn helemaal naar Zeeland om met hem af te spreken. Hij woonde nog bij zijn ouders thuis, maar ik mocht er niet logeren. Ook al sliep ik op zolder en hij helemaal in de kelder - bij wijze van spreken - o jee, er zou maar eens wat kunnen gebeuren.

Tijs: Tijdens een vakantie in de Dordogne leerde ik een bloedmooie Limburgse kennen. Ik woonde toen nog in Groningen, zij in Nuth. Man, ik heb wat van Nederland gezien in die tijd.

Martine: En jij dan, Arend? Ik heb jou nog niet gehoord.

Arend: Ja, de vakantie in Zuid Frankrijk. Het was aan het eind van die vakantie de gewoonte om in kleine boekjes op te schrijven wat je van elkaar vond. Je mocht jouw eigen boekje pas lezen na de vakantie. Sonja had ik geschreven dat ik haar wel leuk vond en toen ik het krabbeltje van Sonja zelf las, heb ik snel de telefoon gepakt, want juist zij had neergezet dat ze met me wilde afspreken.

Nicolien: Romantisch hè? Een soort schriftelijk speeddaten tijdens die reizen.

Martine: Laat me raden: het werd niks. Want anders hadden wij jou niet in de familie gehad.

Arend: We hebben wel een paar keer afgesproken, maar we bleken toch niet zo bij elkaar te passen.

Nicolien: Conclusie: vakantieliefdes lopen op niets uit?

Martine: Haha, dat zou jij niet weten, zusje. In februari 1998 organiseerde de EO een   praise-reis naar Israël. Zingen op locatie en daar werden televisieopnamen van gemaakt.

Tijs: Martine zat in mijn groepje en ik vond haar direct leuk. Dat kun je hebben: meteen vlam!

Martine: We gingen ergens zingen, maar dat liep uit en tegen het eind van de dag werd het behoorlijk fris. Toen bood Tijs aan mij zijn jas aan. Heel lief natuurlijk, al dacht ik wel dat dit een onderdeel moest zijn van een groots opgezet versierproject.

Tijs: En ik moest er nog achter zien te komen of je single was, maar dat bleek zo te zijn.

Nicolien: Je kwam zo ongeveer de gate uit huppelen toen ik je ophaalde van Schiphol! "Ik zal Tijs even aan je voorstellen..." Vlinders, vonkjes!

Arend: En Tijs bleek in Zwolle te wonen en jij op dat moment in Deventer...

Martine: Mijn oudste dochter Liesbeth vraagt het wel eens: "Mam, waarom ging je helemaal naar Israël om pappa te ontmoeten?" "Ja", zeg ik dan. "Soms moet je hele omwegen maken om jouw schat dichtbij te kunnen vinden!"

Zwager en zwager

Een blog van Nicolien

Je mag niet het bed delen met een man zoals met een vrouw, dat is gruwelijk, aldus de Bijbel in Leviticus 18: 22

Mijn broer Benjamin is homo.

Ik weet het nog goed. We waren net getrouwd en woonden in Amstelveen. Mijn broer kwam een dagje langs. Gezellig, vond ik, maar hij deed zenuwachtig en wilde iets met ons bespreken. Het hoge woord kwam er uit: hij viel op jongens. Ergens had ik wel een vermoeden, maar ik hoopte dat ik er naast zat.

Ik heb absoluut schatten van ouders, maar met seksuele voorlichting hadden ze grote moeite. Mijn moeder moest natuurlijk op een gegeven moment wel iets vertellen, voordat het 'schoolplein' mij dingen zou bijbrengen. Seks was beslist plezierig, hoorde binnen het huwelijk en je kon er baby's van krijgen. Maar homoseksualiteit? Een andere planeet. Als je die gevoelens had? Onderdrukken en bidden dat het ophield.

Ik heb er slapeloze nachten van gehad, in Bijbelteksten zitten peuteren, voor mijn broertje gebeden. Hele gesprekken met Arend gevoerd. Wat was zijn lot? Uitsluiting, eenzaamheid? En ik wist niet hoe mijn ouders en mijn zus er op zouden reageren, want Arend en ik waren de enigen aan wie hij het had toevertrouwd.

Mijn ouders reageerden niet echt geschokt, eerder verdrietig, hadden het ook wel een beetje gedacht. Benjamin zocht aanvankelijk geen relatie. Maar ja...wie verlangt er niet naar liefde? Dus na acht jaar stelde hij Coen aan ons voor. Een zoon van een predikant uit de bevindelijke hoek. Een leuke en aardige jongen.
Inmiddels zijn ze getrouwd. Arend noemt Ben en Coen zijn 'zwager en zwager'.

Verwacht van mij geen theologische beschouwingen en ethische analyses. Ik ben een nuchtere Gereformeerde vrouw en toch kreeg ik tijdens mijn intense worstelingen een droom. Ik liep met zware koffers te zeulen. Ik zag dat Benjamin mij tegemoet kwam. Hij wilde mij omhelzen, maar ik kon dat niet omdat ik koffers vol vragen en zorgen vasthield. En toen ineens...ik liet die koffers los en nam mijn broer in mijn armen.

Ik zoek niet meer naar antwoorden. Ik heb het losgelaten en daardoor heb ik weer alle ruimte om te houden van mijn broertje. Ik denk dat God dat ook van ons vraagt: dat we elkaar liefhebben en niet veroordelen. Want God is zoveel groter dan wij vaak denken.

Nicolien