Ze
was een studente die internationale betrekkingen in haar bagage had zitten. Ze
kwam op het ministerie – waar ik jaren geleden als uitzendkracht werkte – als
stagiaire. Het was hoogzomer, ze droeg een rok en ik bewonderde voortdurend
haar mooie benen.
Die
benen waren helemaal niet meer belangrijk toen ze vertelde dat ze in haar
eentje door India en Nepal had gereisd. Super interessant natuurlijk en dat ze
dat durfde, als vrouw alleen.
Twee
weken later bleek haar stageperiode alweer voorbij te zijn. Wat was er in
vredesnaam gebeurd? Dat kregen we niet al te lang daarna een beetje fluisterend
te horen. Een hogere ambtenaar had tijdens een afdelingsetentje zijn handen
niet kunnen thuishouden.
‘Als
ik haar was geweest had ik hem een rotschop verkocht,’ reageerde een collega in
haar platste Rotterdams.
Ik
schaamde me. Ik had gekeken, hij had betast. Hij had een hoge positie, zij was
slechts een stagiaire.
# Me Too
Ik
dacht weer aan dat voorval nu ‘MeToo’ volop in de belangstelling staat. Dat
allemaal na de onthullingen over seksueel misbruik door Hollywoodproducent
Harvey Weinstein. En de maand oktober was sowieso al zo’n intens verdrietige
maand wat dat betreft.
Hoe
ga ik als man daar nu allemaal mee om. Natuurlijk, er is een groot verschil
tussen ‘billenknijpen’ en een gewelddadige verkrachting. Zou je zeggen…
“De
moeizame waarheid is dat dit voor menige vrouw toch zo eenduidig niet ligt,”
schrijft Joyce Roodnat in het NRC. “Haar overweldigen kan door haar alleen maar
aan te raken. Het kan zelfs met woorden – die kunnen onverdraaglijk intiem
zijn.”
Sterker
nog: er loopt een lijn van voortdurend vrouwonvriendelijke grappen maken naar
seksueel geweld, lees ik elders op de NRC-site. Het komt namelijk uit dezelfde
bron: vrouwen niet als je gelijke zien, als mooie rekwisieten, als lustobject.
Machtsverschil
Nee,
we moeten niet terug naar het Victoriaanse tijdperk. Puriteinse preutsheid is
niet het antwoord. “Machtsverschil is steeds de sleutel” aldus Roodnat.
Seksueel geweld heeft altijd met machtsverschil te maken.
Ik
kan me niet herinneren ooit onverdraaglijk intiem tegenover een vrouw te zijn
geweest. Maar ik wil mezelf niet op de borst kloppen, want kwam dat door
verlegenheid? Of was ik het me niet bewust?
Mijn
sleutel zit hem, denk ik, in de eerste zin van de tweede alinea van dit stukje.
“Die
benen waren helemaal niet meer belangrijk toen ze vertelde dat ze…” Natuurlijk,
benen kunnen mooi zijn, lichamen zijn prachtig, maar als je je daadwerkelijk in
iemand verdiept, of als je alleen maar beseft dat die leuke vrouw op straat een
universum van gedachten, gevoelens en dromen herbergt, dan zie je zo veel meer
dan slechts de buitenkant.
Tranen of woede
Vrouw
en man. Laten we respect voor elkaar hebben. Laten we elkaar als gelijke zien,
ook al weten we best dat er fysieke verschillen zijn.
Wie
weet heeft die stagiaire inmiddels een prachtige carrière opgebouwd in de
internationale betrekkingen. Goed mogelijk dat ze de afgelopen weken ineens
weer werd geconfronteerd met wat er toen op dat ministerie gebeurde. En ineens
kwamen de tranen weer. Of de woede. Me Too.
