Even rust nemen wegens drukte

Het afgelopen Vriendenweekend had als thema Te druk om NIET te bidden. Een titel naar aanleiding van het boek van Bill Hybels. Een titel die voor mij wat taalkundige verwarring gaf, want als je het te druk hebt om te eten, eet je niet. Als je het te druk hebt om niet te eten, eet je juist wel. Misschien was dat verkeerde been ook wel de opzet. Zo druk dat je juist wel gaat bidden.

 

Over druk-druk-druk namen we een weekend de tijd in de rustige bossen bij Elspeet.

 

De eerste spreker, Joop Koens, een van de voorgangers van de City Light gemeente uit Alkmaar, gaf aan dat gebed eigenlijk een permanente grondhouding moet zijn. Bidt onophoudelijk, staat er regelmatig in de Bijbel. Dat klinkt vroom. Alsof je permanent je handen gevouwen moet hebben. Maar het gaat om de altijddurende lijn tussen jou en God. Hij gaf de Joodse zegebeden als voorbeeld. Hij zegent jouw ingang en uitgang, ook je toiletgang. We mogen ons verwonderen en Hem bedanken voor het alledaagse.

 

Op zondag sprak Fred van Damme, loopbaanadviseur (Mens en arbeid) uit Rotterdam.

Hoe houd je je staande in onze razendsnelle vierentwintiguurs-economie met een voortdurend uitdijend informatiegehalte? Hoe voorkom je infobesitas?

Hij gaf veel praktische adviezen. Goede voornemens worden pas echt succesvol als je ze concretiseert. Als je zegt: ik wil gezonder eten, moet je je de vraag stellen: wat wil ik dan gezonder eten? Fruit? Welke soorten fruit? Elke dag een appel?

Zo zou je dat ook bij bidden of Bijbellezen kunnen toepassen. ‘Mijn voornemen is om meer te bidden.’ Grote kans dat dat niet gaat lukken, tenzij je voor je zelf concreet maakt voor wie, wat en wanneer je gaat bidden.

Aan God zal het niet liggen. Hij heeft de tijd…in Zijn hand.

 

 

  

 

 

Kruislingse gebedsverhoring

Bid en het zal je gegeven worden, staat er in de Bijbel, dus bad ik meer dan 20 jaar geleden om werk. Ik was net afgestudeerd en zocht naarstig naar een baan, simpel uitzendwerk zou ook al prima zijn. Ik struinde uitzendbureaus langs, stuurde sollicitatiebrieven.

Maar, ik had daardoor ook tijd om naar een christelijke conferentie te gaan in Alphen aan den Rijn. Toen ik daar was liep ik een charismatische man tegen het lijf die vrijwilligers zocht voor een grote manifestatie met Pinksteren. Bidden voor eenheid, Gods Geest waait overal. Daar had het mee te maken.

Toen ik hem vertelde dat ik toch werkzoekend was en wel tijd had, jubelde hij het uit. Dit was eerste klas gebedsverhoring.
"Vanmorgen in de auto bad ik nog om meer vrijwilligers, en kijk wat er gebeurt. Ik kom jou tegen!"

 

Toen ik die dag thuis kwam, ging de telefoon. Het uitzendbureau. In de bibliotheek van Gist Brocades te Delft konden ze wel een extra kracht gebruiken. Redelijk simpel werk: veel kopiëren, maar wie weet zat er meer in het vat. Ik kon morgen al beginnen. Fulltime voor minimaal een half jaar.

Tja.

Die zelfde avond belde ik de charismatische man op met de mededeling dat ik als net afgestudeerde mijn eerste baantje te pakken had en dat ik dus helaas toch niet kon meehelpen met de Bidden-voor-eenheid manifestatie.

"Zo zie je maar dat de duivel altijd weer roet in het eten gooit," vond hij.

"Bid en het zal je gegeven worden," zei ik. "Ik bid om werk en ik krijg iets aangeboden."
"Dat is ook wel weer zo," excuseerde hij zich.

De manifestatie werd een groot succes.

 

En de moraal van dit waar gebeurde verhaal? Ach, dat kan iedereen voor zich zelf wel invullen. 

 

Bidden om regen

Een strak blauwe hemel boven de droge maïsvelden en weilanden. Zelfs de aardappelen staan er wat pips bij.

"Ze zouden wel wat water kunnen gebruiken," zegt mijn vader die met een tuinders-oog het agrarische gebied rondom het Drentse Ruinen bekijkt.

We zijn deze zondagmorgen op weg van de camping naar de kerk in het dorp. De dienst verloopt een beetje zoals thuis, toch gaat alles er wat gemoedelijker aan toe. Na de preek gaat de dominee voor in gebed. Nadat hij voor de zieken en de ellende in de wereld heeft gebeden, vraagt hij God of het alsjeblieft mag gaan regenen, het liefst vandaag nog. De vele boeren rondom het dorp smachten namelijk naar het milde hemelwater.

Nee hè...denk ik. Ik wil vanmiddag misschien wel gaan zwemmen of in het bos spelen. Of naar de schaapskooi wandelen aan de rand van de grote stille heide. Dan is regen geen goed idee.

We fietsen aan het eind van de ochtend weer naar het kampeerterrein. Nog altijd heeft de zon de alleenheerschappij in de lucht. Er waait en droge wind uit het oosten.

Die middag breng ik zwemmend en spelend door. Aan het eind van de middag maken we een wandeling naar de schaapskooi. Dan pas ontdek ik dat de lucht boven mij een beetje witachtig van kleur is geworden. Het is net een scheutje melk in een kop thee. En ineens vallen er dikke druppels. We moeten onder een boom schuilen en het lijkt wel of de hele natuur het water opzuigt.

"Nou, dat is geen kleine bui," zegt mijn moeder.

Na een kwartier is het weer droog. Een wolk schuift weg en de zon is weer te zien. Een knipoog van de Allerhoogste.