Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label treinreis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label treinreis. Alle posts tonen

donderdag 10 juli 2014

Papierloos de trein in


Sinds 9 juli is het papieren kaartje verleden tijd bij de Nederlandse Spoorwegen. Na het papierloze kantoor en de e-tickets voor een vliegreis, zit je voortaan ook papierloos in de trein. Althans wat de kaartjes betreft. Nu had ik al enkele jaren een OV-chipkaart. De eerste (anonieme) chipkaart heb ik voor het eerst gekocht op station Amsterdam Zuid / WTC, zo'n vijf jaar geleden, omdat de strippenkaart bij de metro al een zeldzaam fenomeen werd.
 

Ik kan me de kartonnen treinkaartjes nog wel herinneren, waar de conducteur echte gaatjes in prikte. Later kwamen de bekende gele papiertjes. Tot voor kort had ik daar nog een stapeltje van liggen, sommigen al weer 20 jaar oud.

Tijdens de laatste verhuizing heb ik ze allemaal weggemikt. Ik heb een onweerstaanbare neiging tot bewaren en verzamelen en om te voorkomen dat ik in therapie zou moeten gaan bij een heuse opruimcoach besloot ik deze verzameling aan de papierbak toe te vertrouwen. Achteraf jammer. Als goed archivaris had ik er tenminste eentje moeten bewaren.
 

De papieren tickets, de enkeltjes en de retourtjes, de avondretours... het is allemaal verleden tijd. Als kind fantaseerde ik al over treinreizen in de toekomst. Door Nederland zouden supersnelle Japan-achtige treinen razen. Rotterdam - Groningen binnen vijftien minuten. Over kaartjes dacht ik niet na; die zouden er in de 21ste eeuw vast nog wel zijn.

De werkelijkheid is dat er nog steeds 'hondekoppen' van tientallen jaren oud over de rails knarsen, terwijl de kaartjes inmiddels volledig virtueel geworden zijn.

 

vrijdag 13 september 2013

Hoe ver is de heide


Vanuit ons huis ben je binnen een half uurtje lopen in een groot heidegebied, waar we onlangs nog een vallei ontdekten die we eigenlijk nog niet eerder hadden gezien.


In mijn kindertijd zag ik de bloeiende heide hooguit een keer per jaar. Toen we als trouwe gezinsabonnementhouders een dagje vrij mochten reizen per trein, was het doel van de reis snel bepaald: wij wilden de hei zien.
 
 

De intercity naar Amersfoort en daar overstappen op de boemel richting Zwolle.
Nabij 't Harde zagen we wel zoveel hei vanuit het coupéraam dat we besloten uit te stappen.
We kwamen niet ver. Grote hekken versperden de statige laan door het bos. Er stond een bord van het Ministerie van Defensie: Schietterrein Levensgevaarlijk! Een ander paadje richting heideveld mocht niet baten: prikkeldraad en mijngevaar.

"Ommen is mooi," zei mijn moeder. "Laten we daar naar toe gaan. Ik kwam er als kind en daar zijn uitgestrekte heidevelden."
De trein weer in en op station Zwolle overstappen naar een volgend lokaalspoor. Knarsend stopten we op station Ommen. Het zonnetje scheen uitbundig, aan het weer zou het niet liggen.
Na een tijd langs een drukke provinciale weg te hebben gelopen, door bos en maïsveld, klampten we toch maar eens een authentieke Ommense aan en vroegen haar hoe ver de heide nog was.
"Heide?" vroeg ze. "Dan zou je naar de Lemelerberg moeten, maar da's nog een eind lopen."
 

Teleurgesteld namen we de volgende trein. Nog dieper Oost Nederland in.
Mariënberg klonk erg lieflijk, daar zouden vast wel dieppaarse heidevelden zijn met witgewolde schaapskudden.
Schapen zagen we inderdaad, ze liepen in een diepgroen weilandje. Er was een rood bakstenen kerkje waar met zwarte letters DE Gereformeerde Kerk op de gevel stond.
"Dat zijn zeker de Vrijgemaakten, die vinden dat zij DE gereformeerde kerk zijn," zei mijn moeder.
"Het kunnen ook de Nederlands Gereformeerden zijn, die denken ook dat zij DE gereformeerden zijn," veronderstelde mijn vader.

Heideloos stapten we opnieuw een stoptrein in. Het eindpunt zou Emmen zijn, maar ja, vlak naast dat station zou ook wel geen heide groeien en bovendien werd het al laat. Dus stapten we te Gramsbergen uit om de trein terug te nemen, uiteindelijk richting huis.
Er is nog een foto van mij. Ik zit op een bankje van het stationnetje van Gramsbergen en kijk chagrijnig en vol 'gram' in de lens.

Een bloeiend heideveld zat er die dag niet in.
Zelfs geen heidestruikje.