Vakantiereisje naar de toekomst

Bij een reis naar Japan werp je meteen ook een blik in de toekomst. Het kan best zijn dat sommige ontwikkelingen daar, ook hier gemeengoed worden over pakweg tien jaar.

Vind je weg met de OV-navigatie-app

OV9292 is best handig, maar toch nog wat primitief bij vergeleken een OV navigatie app zoals die in Japan al gebruikelijk is. Bus, trein, metro, tram. Hoe je reist maakt niet uit; de app vertelt je niet alleen welk vervoermiddel je moet nemen en hoe laat deze vertrekt, het navigatiesysteem zorgt er voor dat je ter plekke de weg wordt gewezen in een oogopslag.

Vanavond in de Dining Mall

Een shopping mall met dat verschil dat er uitsluitend restaurants te vinden zijn in plaats van winkels. De gemiddelde dining mall in Japan bevat meer restaurantjes dan een Nederlandse stad met pakweg 100.000 inwoners. Toch is het niet te hopen dat een of andere losgeslagen projectontwikkelaar dit concept ook gaat toepassen in ons land; het zou de doodssteek voor de horeca in onze binnensteden zijn. Ik denk niet dat het zo’n vaart gaat lopen. De Japanners gaan veel meer uit eten dan wij en onze binnensteden zijn velen malen gezelliger dan die van Japan. 

 

Tolken overbodig door vertaalcomputers

Kennis van de Engelse taal is bij de meeste Japanners nogal belabberd. Geen nood: tegenwoordig is er de vertaal-app op tablet of telefoon. Praat er Engels tegen en hij vertaalt de zin in het Japans en andersom. Ook nu heb je al vertaalmogelijkheden via Google Translate bijvoorbeeld, maar niemand zal ontkennen dat die vertalingen van het type ‘steenkool’ zijn. Toch zal zich dat steeds beter gaan ontwikkelen en over een jaar of tien is de vertaalcomputer net zo alledaags als het rekenmachientje.

Het uitschuifbare rietje

Ik heb de komst van het buigbare rietje nog gekend. De rietjestechniek is daarna stil blijven staan, maar in Japan kennen ze nu het uitschuifbare rietje

Elektrisch wagenpark wordt alledaags

Een ontwikkeling die niet meer te stuiten is. In Japan rijden er behoorlijk veel van rond en ook in onze contreien rukt de e-car op. Over een jaar of tien is een auto met verbrandingsmotor een beetje ouderwets geworden. Misschien kun je je vehikel dan nog verpatsen als old timer…

Roken kan niet meer, ik zou niet weten waar…

In Japan kun je op een stadsplattegrond precies zien welke delen van de stad rookvrij zijn. In de binnensteden (en die zijn daar immens) mag het sowieso vrijwel nergens meer. Ongetwijfeld krijgen wij met die ontwikkeling te maken. Zorg dus dat je er van af komt of zoek een of andere illegale rookkelder. Want op straat, in het park…de sigaret is taboe.

Grappig genoeg doen de Japanners niet moeilijk met roken in de auto en in sommige restaurants mag je gerust een peuk opsteken. Wel onder een afzuigkap die zo krachtig is, dat je je pakje shag stevig moet vasthouden.

Het jaar waarin ik tachtig word

Alweer een nieuw jaar. Ik houd de ontwikkelingen nu al nauwelijks meer bij. Hoe zal dat gaan in het jaar waarin ik tachtig word...

Ga even met me mee in de tijdmachine en beleef het jaar 2048. Als ik het mag meemaken, bereik ik in dat jaar die memorabele leeftijd.

De Nederlandse binnensteden zien er prachtig en gelikt uit, alsof je door een groot openluchtmuseum wandelt. Op de terrassen en in de parken, overal zie je mensen en wat opvalt: niemand tuurt of speelt met zijn smartphone. In de treinen of in de zelfsturende auto's zie je ze zelfs in boeken en tijdschriften verdiept. Is in 2048 de digitalisering helemaal teruggedraaid?

In de winkelstraten zie je de mooiste etablissementen en restaurants uit alle windstreken. Na een tijdje merk ik toch iets vreemds aan de mensen. Iedereen lijkt in zijn eigen wereld te leven. Ze staren voor zich uit, praten soms in zich zelf, maar bijna nooit met elkaar.

En al die winkels? Bij nader inzien zijn het een soort showrooms van artikelen, personeel is er niet te vinden. Marktkramen zijn er volop en in een zo'n kraam vind ik die tijdschriften waarin half Nederland lijkt te staren. Ik blader er in, maar vind er niets aan. Weinig tekst, en lelijke foto's. Ik besluit toch zo'n magazine te kopen, maar de euro's worden niet geaccepteerd.

"Uitsluitend digitaal. Is uw hand-chip soms defect?"

In het park raak ik dan eindelijk met iemand aan de praat. Hij woont er permanent in een soort Mongoolse yurt.

"In welke outback heb jij gezeten, joh?" vraagt hij. "Of ben je een materieloze zen?"

Hij legt uit dat tegenwoordig iedereen smartlenzen draagt in de ogen. "De mensen zien veel meer dan je denkt dat ze zien. En iedereen draagt oorknopjes, zodat ze alles kunnen horen wat ze willen. Nog even, wereldvreemde, dan komt die breinchip op de markt. Kunnen de mensen van gedachten wisselen met iedereen. Letterlijk, dan."

"Maar die tijdschriften?" vraag ik.

"Die kun je pas echt beleven als je je smartlenzen in hebt. Dan zie je 3D foto's en filmpjes, complete rapportages. Allemaal interactief natuurlijk."

Dan slaat het gesprek om in wantrouwen. Want waarom draag ik geen smartlenzen en heb ik ook geen betaalchip in mijn hand.

"Weet je wat ze met criminelen doen? Die ontnemen ze al hun smartware, de lenzen, de knopjes en de hand-chip. Dan ben je een outlaw geworden: je bent uitgesloten van het economische systeem, je hebt met niemand meer contact, je bent dan een analoge looser."

Snel met de tijdmachine terug naar 2015 voordat de yurtbewoner de politie gaat oproepen. In 2048 is het kennelijk een misdaad als je niet smart bent.

Ik zou bijna hopen nooit 80 te worden. Ach, het bovenstaande is slechts een fantasie, want niemand kan gelukkig in de toekomst kijken.

Maar toch...

Alle bloglezers wens ik een gezegend en hoopvol 2015!