Muizen en speelgoedkatten

Op een avond sloop er iets over het laminaat richting plint. In het schemerlicht zag ik dat het klein en grijs was. Ik maakte expres wat lawaai en toen schoot het weg achter een kast.

Het deed me denken aan mijn ouderlijk huis. Daar hadden we regelmatig last van de kleine knaagdiertjes. Ze kwamen af op de balen stro en de voedselvoorraad voor de konijnen, maar drongen ook regelmatig het huis binnen, tot de slaapkamer aan toe.

Als kind vond ik het maar niks; je schrok er zo van. Mijn moeder vreesde een plundering van de voorraadkast. Dus mijn vader stopte gaten dicht en strooide giftige korrels, zette muizenvallen neer op strategische plaatsen.

Kluklu (links) en Lakemouw

 

Het hielp maar mondjesmaat. Misschien dat mijn twee speelgoedkatjes hielpen. De plastic poesjes zette ik dus als afschrikking neer op de vloer. Lakemouw en Kluklu heetten ze. In mijn kleuterbrein had ik Kluklu genoemd naar de Indiaan in Pipo de Clown en de naam Lakemouw was de combinatie van witte lakens en overhemdsmouwen met het gemiauw van een kat.

De muizen uit mijn ouderlijk huis moesten alleen maar lachen om die plastic vijanden.

Anno 2015 heb ik Lakemouw en Kluklu maar niet meer neergezet. Ze bestaan nog steeds en zijn zo onderhand persoonlijk cultureel erfgoed geworden, maar in je kinderlijkheid moet je niet blijven hangen.

Lokdoosjes met giftige tarwe had ik wel neergelegd, maar onze intelligente muis haalde zijn of haar neus er voor op.
“Dierenbeul,” had iemand gezegd. “Je kunt beter muizenvallen plaatsen, dan is het ‘tjak’ in één keer gebeurd, dan dat langzaam werkende gif”.

Dé oplossing was vrij eenvoudig: stop alle gaten in de plinten en langs verwarmingsbuizen dicht. Eén keer hoorde ik nog woedend gekrabbel en geknaag onder mijn voeten. Daarna werd het stil.

De muis had de aftocht geblazen.
Opvallend: sinds die tijd patrouilleert er een zwerfkat rond het huis.
Een echte.

Gewoon weer lekker spelen!

Zoals ik al in mijn allereerste blog schreef, is Nicolien speltherapeute. Als wij volwassenen problemen hebben kunnen we daarover praten, maar kinderen uiten zich veel beter tijdens het spelen. Bij speltherapie probeert Nicolien doormiddel van het spel problemen, verdriet en zelfs trauma’s bij kinderen te behandelen.

De spelkamer is het domein waar het allemaal gebeurt en moet voor menig kind een speelgoedparadijs zijn. Poppen, blokken, autootjes, ridderkastelen, verkleedkleren, een zandbak, een poppenhuis, knutsel- en tekenmaterialen… het is er allemaal.

Mijn spelen is leren, mijn leren is spelen, schreef Hieronymus van Alphen in de 18^de eeuw al. En hoewel een uitspraak als Mijn hoepel, mijn priktol verruil ik voor boeken eigenlijk in de vitrine hoort van het Museum voor Achterhaalde Opvattingen, was deze dichter – van onder andere Jantje zag eens pruimen hangen – toch zijn tijd ver vooruit.

Hoe zag de spelkamer van mijn eigen jeugd er eigenlijk uit? Ik bouwde hele wolkenkrabbersteden van blokken en liet autootjes over hoge viaducten rijden. Lijkt wel wat op de Chinese steden anno nu. Met mijn zus speelde ik eindeloos veel met poppen en speelgoeddieren. Geen zoetsappig ‘vadertje en moedertje’. Nee, de speelgoedbeesten beleefden complete Indiana Jones-achtige avonturen. Het decor was het ouderlijke huis. Een tafel werd een paleis, de poten pilaren. De vensterbank met planten: een oerwoud, de trap was een berg. Een omgekeerde schoenendoos…een boot. Nicolien zegt het ook altijd: “Hoe eenvoudiger het speelgoed, hoe creatiever het kind.”

Op de foto’s zie je het speelgoed uit mijn jeugd. Blokken en Playmobil én een aantal speelgoedbeesten poserend tijdens een fotoshoot. Het eekhoorn-achtige wezentje links op de eerste sport van de ladder heet bijvoorbeeld Bruine Miauw. Waarschijnlijk omdat ik als kind dacht dat het een poes was.

Mijn spelen is leren, mijn leren is spelen.

Misschien moeten we als volwassenen wat minder gaan piekeren en tobben, maar gewoon weer lekker gaan spelen.