Het evangelie van maart

Een wandeling door een bos eind maart. De bomen zijn nog kaal. Doodse en dorre bladeren op de grond. Een kille wind door de takken. De vogels zingen al wel, maar het is een lied van verlangen naar warmere en zonniger tijden.

Je vraagt je af of het ooit nog groen wil worden.

Maart wacht op de grote doorbraak die nog niet komen wil.

 

 

Iemand zei eens: ‘Als ik de Schepper geweest zou zijn, had ik die planeet Aarde allang aan gruzelementen gemokerd. Vanaf het stenen tijdperk tot nu is het eigenlijk alleen maar haat en nijd, oorlog en terreur geweest. Als ik de Schepper was had ik die hele wereld met één veeg in de zon gekieperd, als een krant vol slecht nieuws in de open haard. En ik zou het een handvol lichtjaren verderop opnieuw proberen. En het dan alleen plantaardig houden.’

Het maartse bos is nog kaal. Omkappen dan maar?

Als je om je heen kijkt en dichtbij de takken komt zie je echter de knoppen op springen staan. Verderop staat een dapper struikje al bijna groen te wezen. Is dat een voorbode hoe het straks zijn zal? In april of mei?

 

 

Ik moet denken aan dat liedje van De Dijk en ik hoor de stem van Huub van der Lubbe.

 

Natuurlijk zijn er oorlogen

Misdaden en aanslagen

Is er moord en doodslag

Om handel en geld

Er is honger en woede

Ellende en armoe

Er is strijd en terreur

Wraak en geweld

 

Kijk om je heen

 

Wij zijn er ook nog

Wij zijn met de meesten

Met mensen die snappen hoe je als vriend

Door de verschillen heen over de grenzen

Elkaar recht in de ogen kunt zien

 

Tussen de haveloze stammen zie ik een heester in witte bloesem. De lente staat te dringen. Aan de vooravond van het Grote Pasen.

Het evangelie van maart.

 

Papieren blogjes

Met permissie mag ik een aantal fragmentjes publiceren uit het dagboek dat Nicolien in de jaren ’90 bijhield. Het zijn eigenlijk kleine krabbeltjes, een soort blogs of tweets avant la lettre, over de dingen die haar bezighielden in die tijd: het wereldgebeuren, geloofszaken, alledaagse ontwikkelingen en beslist ook jongens, al zal ik dat laatste onderwerp lekker laten voor wat het is.

In april 1993 schreef ze:

Wij mochten op zondag wél fietsen. Tegenwoordig met dat hele milieugebeuren zou je beter kunnen zeggen: je MOET op zondag fietsen. Laat die auto maar eens lekker een dagje staan!

In de zomer van 1993 had ze haar VWO-diploma op zak. En ondanks de verhuizing van de Veluwe naar Amstelveen was er nog wel tijd om boeken te lezen, want in juli schreef ze over de christelijke bestsellers van Frank Peretti De duisternis aanwezig en Licht door de duisternis:

Allemaal erg spannend, maar totaal onwaarschijnlijk. Ik weet wel: in Efese staat dat we te maken hebben met de strijd in de hemelse gewesten en ik geloof zeer zeker in demonische machten, maar ik ben ook een erg nuchter Gereformeerd meisje en ik geloof toch echt niet dat engelen en demonen ergens bovenop een schapenwolkje elkaar te lijf gaan met bliksemende zwaarden.

September 1994. Inmiddels studeert Nicolien al een jaar aan de Vrije Universiteit en woont ze in het studentencomplex Uilenstede te Amstelveen. Ik lees:

Onze studentenvereniging organiseerde een sponsorloop om geld op te halen voor de slachtoffers uit Rwanda en Burundi. Ik ben er extra fanatiek tegenaan gegaan. Meer dan 150 gulden opgehaald.

“Rwanda schijnt een erg christelijk land te zijn, nou dat is te merken,” snoefden  medestudenten  tegen mij op de eenheid. “Als Jezus echt bestaat, had Hij allang ingegrepen.”

“Als Jezus echt de Zoon van God zou zijn geweest, dan was Hij wel van het kruis afgekomen, zeiden de omstanders daar op Golgotha. Er is in 2000 jaar weinig veranderd,” reageerde ik.

Daar valt weinig aan toe te voegen. Die papieren blogjes uit de jaren ’90 spreken voor zich…