Eeuwig bewaren

Hoog-Amsterdam, 6 november 3013

Tijdens opgravingen in het Saksisch Waddengebied tussen het eiland Veluwe en de zandplaat Holten werd een waterdichte kluis met daarin zeer bijzondere documenten gevonden. Het betroffen archiefdossiers van origineel smartloos papier uit het einde van de 20ste eeuw. Volgens de archeologen Adonis Vanwyk en Chalida Simonissen zijn de documenten afkomstig uit de verzonken stad Deventer die ongeveer op die plaats moet hebben gelegen. 

Simonissen: "Uit bewaarde digitale bronnen kunnen we ons wel een beeld vormen over het dagelijks leven uit die stad, maar deze papieren documenten geven ons veel extra informatie."
"We zien bijvoorbeeld aantekeningen van balpen-inkt in de kantlijn, waarschijnlijk afkomstig van een ambtenaar uit die tijd. En er zijn zelfs vlekken op papier van een populaire drank uit die periode: koffie genaamd," aldus Vanwyk.
Binnenkort kunnen de documenten mentaal worden gedownload naar het hersennetwerk van zowel bio-mensen als humanoïden.

 

 

Archiefdocumenten worden geselecteerd in te bewaren en te vernietigen dossiers. Het kan lang duren voordat een document kan worden vernietigd: bij ons in het archief staan enkele dozen die pas weg mogen in 2058. Een leuk karweitje voor onze opvolgers.

Sommige dossiers worden permanent bewaard. "Eeuwig bewaren" zeggen we dan en eigenlijk moet ik daar altijd een beetje om lachen. Oorlogen, economische crises, natuurrampen, door de eeuwen heen blijft er niet zoveel bewaard. Misschien dat digitale bestanden langer mee zullen gaan, maar ook daarover hebben we eigenlijk maar weinig zekerheid.

 

 

Het bovenstaande nieuwsbericht uit de 31ste eeuw laat zien dat de vondst van papieren documenten over duizend jaar tamelijk uniek zal zijn. En het lijkt wel of onze verre nazaten meer geïnteresseerd zijn in penaantekeningen en koffievlekken. Want wat wij anno 2013 interessant vinden, daar halen generaties na ons misschien de neus voor op.

Net zoals wij mensen geen toren tot in de hemel kunnen bouwen, zijn we ook niet in staat om aardse dingen eeuwig te bewaren. Wat eeuwig dan precies is? In Twente hebben ze daar een prachtige uitdrukking voor. Als iemand overlijdt, is die 'uit de tijd gestapt'. Je stapt uit de tijd, de eeuwigheid in. Verlost van permanente bewaring.

 

Eeuwige roos

Soms is hij ver weg en alleen op het televisiejournaal te zien wanneer er oorlogen zijn en hongersnoden. Soms komt hij griezelig dichtbij als hij jouw naasten bedreigt en opeist.

Hij waart door verzorgingshuizen, maar we weten ook dat hij kinderen niet spaart.

Vorige week nam hij een collega van mij mee. Drieënvijftig jaar. Slechts tien jaar ouder dan ik.

De dood.

Het is deze week drie maanden geleden dat mijn moeder overleed. Tijdens de gedachtenisdienst op zes november kregen alle kerkgangers een witte roos mee naar huis. We hebben de bloem in een vaas gezet en toen gebeurde er iets opvallends.

De roos verlepte niet.

Na een maand stond ze nog altijd fier in haar vaas. We ontdekten dat ze heel langzaam aan het verdrogen was en nu, na meer dan twee maanden, is ze een droogbloem geworden zonder dat ze haar roos-zijn heeft afgelegd. Het is alsof de roos wil zeggen: “Ik sta symbool voor jouw moeder die eeuwig voortleeft. Weet je dan niet dat de dood overwonnen is?”

En zo werd dat oude kerstlied: er is een roos ontloken uit barre wintergrond voor mij ineens weer erg actueel. God komt zijn volk bezoeken in het midden van de dood, eindigt het lied.

De man met de zeis mag dan nog ronddolen door deze wereld, zijn macht is hem door Jezus ontnomen. Het leven is sterker. De liefde heeft de dood verslagen.

Boven de tijd

“Wat gaat dat toch langzaam, het duurt een eeuwigheid,” zeggen we wel eens, hoewel we eigenlijk niet kunnen voorstellen hoe dat is: eeuwig. Ook de Bijbel staat vol met termen als altijddurend en eeuwig leven.

Er komt nooit meer een einde aan. Het gaat altijd maar door. Mijn hersenen zijn te beperkt om dit goed tot me door te laten dringen en ik krijg associaties met het heelal. En eigenlijk is dat zo gek nog niet. Er zijn maar weinig aardbewoners die over de ontzagwekkende ervaring van een ruimtereis kunnen meepraten, maar zij die het meegemaakt hebben, spreken over een welhaast religieus gebeuren. De zwaartekracht is verdwenen: boven of onder zijn relatieve begrippen geworden. Bovendien bestaan dag en nacht niet meer. De zon is er altijd. Maar stel dat je verder reist, het oneindige heelal in, dan zul je ook de zon achter je laten en is alle tijd verdwenen. Je belandt in een merkwaardige tijdloosheid en wie weet kom je ooit bij een andere ster, in een andere tijd…

Tijdreizen is een favoriet onderwerp in sciencefiction verhalen, maar stel je toch eens voor dat je op een dag de dampkring van de tijd verlaat. In een oogverblindende flits reis je naar een hogere dimensie. Je bent ontsnapt uit de ratrace van deadlines en termijnen. Seconden of eeuwen…ze doen er niet meer toe. Klokken en kalenders kloppen van geen kant. Bovendien kun je de tijd ineens helemaal overzien. Verleden, heden en toekomst zijn plaatsen geworden die je naar willekeur kunt bezoeken.

Dan ontstaat er een probleem die je ook altijd in SF-verhalen tegenkomt: als je al weet wat er gaat gebeuren, kun je daar op anticiperen met het mogelijke gevolg dat je ook – onbedoeld- het verleden verandert. Of bekijk je vanuit je tijdscapsule verbijtend de vreselijke dingen van de wereldgeschiedenis omdat je onmogelijk kunt ingrijpen?

Je vraagt je af of je inmiddels op het niveau van God bent gekomen. God is eeuwig en bevindt zich boven de tijd. Kijkt Hij machteloos toe of grijpt Hij wel in? Toch gebeurt er zoveel ellende; dat moet Hij dan toch hebben kunnen zien?

Het tijdreisje gaat ongemakkelijk worden. Je ziet veel, maar kunt dit met je beperkte en aan tijd gebonden brein, niet bevatten. God is nog veel groter dan je dacht en het enige dat je kunt is vertrouwen dat Hij plaats en tijd in Zijn handen houdt.

Laat je dus maar weer terugvallen naar de vertrouwde aarde en de veilige tijd.