Wonen in een fantasie

Als kind dacht ik dat we zo rond het jaar 2000 niet meer in traditionele huizen woonden, maar in kubusvormige appartementen of bolwoningen. In werkelijkheid bestaan onze nieuwbouwwijken hoofdzakelijk uit de bekende blokken met dakjes.

Zo nu en dan komt de fantasie aan de macht. Omstreeks de vorige eeuwwisseling kwam de jugendstil op: de natuur was de grote inspiratiebron. Ook in Wenen vind je daar mooie voorbeelden van. Krullerige balkonhekken, gevelschilderingen die bladeren en aardbeien voorstellen.

 

Toen Friedensreich Hundertwasser (1928 – 2000) werd geboren was die jugendstil-beweging allang weer voorbij; fantasie is echter van alle tijden. Hundertwasser protesteerde tegen de rechte functionele lijnen en vlakken en halverwege de jaren ’80 van de vorige eeuw realiseerde hij een fantastisch woonblok, even buiten de Ring van Wenen: het Hundertwasserhaus.

Als je toch in Wenen bent, wil je dat beslist zien. Moeilijk zoeken is het niet, op een gegeven moment zie je drommen toeristen op straat staan. Daar is de schepping van Hundertwasser.

 

Weinig rechte lijnen, veel kleuren en versieringen van keramiek. Bomen en struiken groeien uit de gevels, de tuin mag overal zijn.

Je kunt het woonblok alleen van de buitenkant bekijken. Backpackers, gezinnen, ijsjes-likkende nieuwsgierigen, Japanners met selfiesticks… Je moet als bewoner van het beroemde appartementencomplex er wel tegen kunnen. Dagelijks menigten voor je huis, klikkende camera’s. Dat is de prijs die je betaald als je in de verbeelding leeft.

Wonen in een fantasie.

Iedereen wordt honderd... en andere kinderfantasieen

De aarde lijkt op een platte ronde pannenkoek en aan de rand daarvan wonen ook mensen. Die wonen in een huizenrij zoals je die hebt aan het Jaagpad in Rijswijk, een rij sierlijke woningen uit het begin van de twintigste eeuw. Maar, in plaats dat je uitkijkt over de Vliet, kijk je daar, aan het uiteinde van de wereld, rechtstreeks in de nevelen van het heelal.

Als peuter / kleuter geloofde ik dat en ik had nog veel meer fantasieën.

 

Zo dacht ik dat in elk bos wolven en beren voorkwamen. Die beren vond ik minder eng, omdat ik teddyberen had en die waren lief en zacht, maar wolven... Roodkapje liep ook door het bos en kwam een wolf tegen die haar uiteindelijk opvrat. En niet iedereen heeft de mazzel een dappere jager tegen te komen, dus keek ik als kleuter altijd goed uit als we in de bossen met vakantie waren.

Mijn meest bizarre fantasie: ieder mens wordt honderd! Maar op je honderdste verjaardag, nadat je een taart met honderd kaarsjes hebt uitgeblazen, komen er soldaten met grote zwaarden en die maken je dood. Ik kon me niet voorstellen dat je op een andere manier dood kon gaan. Deze fantasie ging aan gruzelementen toen mijn oma op 84-jarige leeftijd overleed aan een hersenbloeding.

Mijn zusje was er van overtuigd dat er een monster in de wasmachine zat, een "oewa!". Als de wasmachine draaide, brulde de oewa! en dat vond ze vreselijk. Mijn moeder kon bijna niet meer wassen.

Trouwens, die angst om wolven in het bos tegen te komen vertelde ik ook aan mijn zus, maar of zij dat geloofde weet ik eigenlijk niet.

Nog even en die kindergedachte is helemaal geen fantasie meer. De wolf rukt op vanuit Duitsland. Roodkapje is gewaarschuwd.